Enver Özçağlayan Şiirleri - Şair Enver Ö ...

Boz bulutlar geldi, mevsim değişti,
Sanki gökyüzünün göbeği şişti.
Çatladı şimşekler, semâyı deşti,
Kuruyan toprağa yağmur erişti.

Yağmur berekettir, tabiata can,

Gönül ses vermiyor artık kaleme,
Nedensiz niçinsiz terane söyler.
Bir tutam ipucu vermez elime,
Kendince mazeret, bahane söyler.

Kış günü kuruyan yapraklar gibi,

Ne bir neşe, umut kalmadı bende,
Çöktü karabasan, gün karaperde.
Âlemin zevk ile güldüğü yerde,
Zamanda talihe ağlamak düştü.

Çaresizlik sardı dörtbir yanımı,

Gül versen bahçenden, alamam gayri,
Gönlüm ister amma, ellerim tutmaz.
Gel desen, yanına varamam gayri,
Bacaklarım titrer, nefesim yetmez.

Hayâle dalmakla örtülmez gerçek,

Kimisi okuyup, kimisi yazar,
Düzen! Düzen! diyen; düzeni bozar.
Brütüs elinden can verdi Sezar,
Boyu uzun olan, cüceye kızar.

Tilki, yemek için tavuk kovalar,

Şehitler çoğaldıkça yeni sayfa açıyor,
En uzak diyarlara, vicdanından kaçıyor.
Kaçmak yok, yüzleşmek var; daralan yollardayız,
Doğuda birkaç ilçe, vatana kan saçıyor.

Ne "hukuk", ne intizam; tutarlı yer kalmadı,

Işığı kapandı nice gözlerin,
Yarına umutlar bir bir söndüler.
Sonu alınmadı bunca sözlerin,
Kimi kaçtı, kimi sözden döndüler.

Hep mertlik arama insan ömründe,

Gönlüm gibi karardı yüzü semânın,
Dev oldu mor bulut, güneşi örttü.
Sertleşti siması birden havanın,
Sanki gaipten el, doğayı dürttü.

Yaz ile cilveler işte bu kadar;

Sende açtım, sende soldum
Nice gönüllere doldum
Sen istedin böyle oldum
Canevimde öz kalmadı.

Ömrüm sana bağlanalı

Uykusuz gecelerde çürütürüm ömrümü,
Ne feryâdım duyan var, ne anlayan gönlümü.
Bir yatsı mumu gibi erkenden sönüyorum,
Bayram gelmiş ne çıkar, sanmayın güldüğümü.

Kaderin gayretini bir türlü anlamadım,