Enver Özçağlayan Şiirleri - Şair Enver Ö ...

Mayıslar bulanık, zaman bir tuhaf,
Kirazın tadı yok, erikler hoşaf.
İnsanlar huzursuz; gaf üstüne gaf,
Bir çıkış ver ya Rab, bozulmasın saf.

Yaşama zorluğu çileye döndü,

Devekuşu olsa da, deveden hiç kuş olmaz,
Bir milletin önünde, kanı bozuk baş olmaz.
Senden söyler konuşur, senle dolmaz yüreği,
"Ebed müddet" koşuda, seninle yoldaş olmaz.

Hiç pişirmez yemeği, pişmiş aşa su katar,

Sonbahar vurdu cama, yaza elvedâ dedik,
Nice yaz, bahar geçti ömürler üzerinden.
Mevsimce sürüklendik, ne yoldayız bilmedik,
Ne iz koyduk zamana, ne iz sürdük derinden.

Nedensiz tercihlerle bir süre oyalandık,

Önceden başladı sessizliğimiz,
Denizler çekildi, göller kurudu.
Sanki herşey dünden berrak ve temiz,
Ömrümüzde yeni düzen kuruldu.

Gökler ve yer başka, dağlar bir başka,

Irak düşersen gözden, gönülden de olursun,
Yaklaş da kalbime gir, yerin orası olsun.
Kalp kalbe karşı derler; özsözünü iyi bil,
Birleşen gönüllerde mutluluğu bulursun.

İnsan insana muhtaç, ağaç suya muhtaçtır,

Ne devirler geçti üzerimizden,
Hatıralar dahi bir bir eskidi.
Beynime kazınmış o puslu izden,
Geriye kalanlar bir yere sindi.

Dostları bıraktık geçmiş yıllarda,

Bayramı yaşayın yüzünüz gülsün,
Geçmişin kirleri bir bir dökülsün.
Ruhunda açılsın bayram gülleri,
Başına güllerden taçlar örülsün.

Bülbüle dönsün de diller şakısın,

İnsanlık çöküşte mi? Kültür ayağa düştü;
Bozulan, kirletilen, yırtık, pırtıklar moda.
Sefalet görüntüsü piyasaya üşüştü,
Ütülü pantolonlar, kravatlar de mode.

Yırtık kotlar içinde, kıça kadar açıldık,

Nasıl bir hüzündür çöktü üstüme,
Şafağı karanlık, sabahı bozgun?
Kasvet yığın yığın, dert küme küme,
Gördüğüm insanlar sırtlandan azgın.

Altımız, üstümüz hep yangın yeri,

Kuklalar oynuyor tahteravalli,
Oyunlar ortada, oynatan belli.
Askerden kaçanın adı "bedelli"
Bazen dörtyüz ister, gâh dörtyüzelli,
Bu ayağa uyar bir çiftetelli.