Enver Özçağlayan Şiirleri - Şair Enver Ö ...

Sonbahar kokusu sardı çevreyi,
Hazânın sesini duyuyor musun?
Kuşlar çığlık kanat geçti yöreyi,
Sen mahmur gözlerle uyuyor musun?

Karınca koşarken son bir gayretle,

Yağmurun sesinde hayâller vardır,
Yağmur damlasında güzeller vardır.
Kurumuş toprakta gazeller vardır,
Hayattır yağmurun her bir damlası.

O ses, benliğime helecân verir,

Yaz yağmuru gibi dönüştük sele,
Böylece çağladı sevdâmız bizim.
Koştuk da peşinden, kapıldık yele;
Hazanda ağladı sevdâmız bizim.

İnsanı insan yapan dosta vefadır,

Vefasızı dost sanma, cana cefadır.

Vefadır gönüllere açılan kapı,

VATAN GÖZÜMÜZ!..

Gönlüm gibi kırgın, dünden tasalı,
Güzlerce kapatmış mağrur yüzünü.
Bin yıldır dinlenen Bağdat masalı,

Ellerim tutmuyor, kalem yazmıyor,
Bu Onüç Devadam acı bıraktı.
"Olmaz" denen şeyler bazen oluyor,
Milletin canını yaktı da yaktı.

VAHŞET ÜSTÜNE VAHŞET!..

Sırtlandan daha vahşi, bunlar tarihî bela,
Pisliğin kokuşmuşu, almaz bunları hela.
Neden, nasıl ortada; ayağa kalksın dünya,
Ortadoğu yanıyor, dünya uykuda hâlâ.

Karakışı geldi çattı ömrümün,
Budaklar çatladı, dallar kırıldı.
Renkleri; toz tuttu, uçtu gönlümün,
Gövdesi kurtlandı, kabuk yarıldı.

Umutsuz günlerden umut ararız,
Geçmişten zamana gün görmedik ki.
Bir ömür yaşadık, kim der ki varız;
Hep aba giydik de, yün örmedik ki.

Yeni yıl meydanda; fakir yine aç,

Gün batarken Üsküdar; saltanatta son demdi,
Üsküdar'da bu akşam, herşey çok muhteşemdi.
Yanarken dost ışıklar bir bir pencerelerde,
Seyreyle Üsküdar'ı, o an ömre bedeldi.

Böyledir Üsküdar'ın yaz ve kış akşamları,