Unut artık diyorsun,
Unutamaz ki bu kalp.
Git söyle diyorsun,
Söyleyemez ki bu dudaklar.
Vazgeç diyorsun,
Vazgeçmiyor ki bu yürek.
Bundan sonra ne ay ışığı hatırlatır seni,
Ne gökteki yıldızlar,
Ne de gece yarısı.
Artık sen de gözümde herkes gibisin...
Seni seviyorum diyecek karşında,
Üşüyeceksin belki de.
Ben o günde şiir yazacağım sana,
Sonra yakacağım o şiiri, ısın diye...
Kafamda ütopik bir dünya var,
Orada seninle evliyiz.
Bir kızımız birde oğlumuz var.
Saçları seninki gibi sarı,
Gözleri seninki gibi ela,
Sana benzeyen iki çocuğumuz var.
Belki her şey bittikten sonra,
O ütopik dünyada,
Sonsuz huzura ereriz.
Sabahları uyanmanın keyif verdiği,
Çiçekler eşliğinde ki aydınlıkta,
Ellerimiz bir gezeriz.
Gecenin karanlığında;
Ay ışığının altında,
Sadece gökteki yıldızlar,
Önümdeki boş sandalye,
Ve ben.
Benim için gece,
Sen uyuduğunda başlar.
Çünkü benim güneşim,
Gözlerin kapandığında batar.
Sonra ufak bir ay ışığı vurur yeryüzüne.
Çiçek olalım sevdiğim,
İkimizide yan yana diksinler.
Uzaklara düşmesin tohumlarımız,
Sonra hasret kokar her yanımız.
Yaprak olalım sevdiğim,
Üzülmeyi alışkanlık etmişim kendime.
Yerde bir çiçek gördüm, üzüldüm.
Ağlayan bir çocuk gördüm, üzüldüm.
Aç bir kedi gördüm, üzüldüm.
En son her şey bitti,
Üzülecek bir şeyimin olmamasına üzüldüm...
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!