Üzülmeyi alışkanlık etmişim kendime.
Yerde bir çiçek gördüm, üzüldüm.
Ağlayan bir çocuk gördüm, üzüldüm.
Aç bir kedi gördüm, üzüldüm.
En son her şey bitti,
Üzülecek bir şeyimin olmamasına üzüldüm...
Kayıt Tarihi : 4.09.2026 00:17:00
Şiiri Değerlendir
© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.
Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!