Oysa ben çok güçsüzmüşüm karşında,
Her zorlukla başa çıkan ben bir tek sana yenilirmişim,
Söylediğin onca kötü söze yanıt veremezmişim,
Çünkü sevdiğim, tek zaafım senmişsin.
Dursan karşımda hiç bir şey demesen bana,
Yazıklar olsun içimdeki çocuğa,
Hala senin için ağlıyor.
Yazıklar olsun kalbime,
Hala senin için atıyor.
Aşk ne biçim bir zaaf böyle,
Hasretinle ağaran bu kalp varken,
Günlerim gün değil.
Sensizlikle içim yanarken,
Ben ben değilim.
Sen yanımdayken zamanı durdursalar,
Anladın galiba sevdiğimi,
Çok güzelde anlattın bana beni,
Anlamadım sandın ama ben,
Çok beklemiştim bu günün gelmesini.
Ümit vermiyorsun,
Bugün sana yazdığım şiirlerin başlıklarıyla,
Başka bir şiir yazdım.
Ne güzel sevmişim seni zamanında,
Sevgim bitince anladım...
Zamanla unutur insan,
Değil mi?
Aslında insan zamanla unutmuyor,
Sadece yokluğuna alışıyor.
Zamanla umutsuz kalır insan,
Hani bir şansım vardı,
Anlamıştın, anlamıştım, gelecektin,
Yolun sonundayım,
Görünmüyorsun.
Yoksa vaz mı geçtin?
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!