Bilsen sen üzülme diye ne şiirler çöpe attım,
Nice yangınları kalbimde söndürdüm,
Yokluğunda kaç umut öldürdüm.
Demiş ya hani Cemal Süreya,
"Ben seni severken Kendimi çok üzdüm."
Ben sana aşk demem,
Çünkü aşk defalarca öldürdü beni.
Sevda derim aramızda olana,
Ancak böyle ifade edebilirim sevgimi.
Sarışınlığın dağıttı karanlıklarımı,
Bir gün göçüp gideceğiz bu dünyadan,
Ama şiirlerde yaşayacağız.
Evet, belki hiç kavuşamayacağım sana,
Ama şiirlerde hep beraber olacağız...
Geceler boyu tavana bakar gözlerim,
Hiçmi birşey söylemez bana gözlerin?
Bir derdim var sevda güneşim,
Sana anlatamadığım, öyle hüzünlü öyle derin.
Seni gördüğüm her an titrer dizlerim.
Herkes dünyalar kadar sever.
Ben seni, komadayken bile sesini duyacak kadar seviyorum...
İnsan hiç,
Haydi bir an önce gece olsunda,
Yatağıma uzanıp seni düşüneyim dermi?
Sevilen sen olunca,
Diyor işte.
İçimdeki çocuğun,
Oyun parkıydı gözlerin.
Gördükçe güldüren,
İçine daldıkça huzur veren.
Gitme benden.
Söyle neden,
Bir saniye olsun aklımda değil de,
Başka bir yerde olmuyorsun?
Gözlerimin gördüğü,
Her yerde sen varken,
Sen bir şairin ilhamısın,
Mutluluğa ermiş bir serçenin göz yaşısın.
Şiirlerle anlatılmaz sözler yetmez,
Sen hayatımın yeşilinde çiçek açan bir papatyasın.
Sen karanlık sokaklarda önüme düşen bir fenersin,
Biliyorum,
Hiç sevmeyeceksin beni.
İnanacağım bir daha eskisi gibi olamayacağımıza.
Arkadaşın olarak bahsedeceksin insanlara.
Ama söz veriyorum,
Ben o günde şiir yazacağım sana.
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!