Enes Papağan Şiirleri - Şair Enes Papağan

Uyandım sabahın 6'sında,
Her yer karanlık, kimse yok ortada.
Giydim montumu, taktım atkımı,
Bekliyorum bir otobüs durağında.

Otobüs geliyor biniyorum,

O gün ne güzel güldün bana.
Kafanı sıraya koyup,
Baktın doyasıya.

Ela gözlerinle,
Meydan okudun aşka.

Kötü şeyler duyuyorum arkandan,
Başka birisimi var?
Çok şey var sandığından,
Bak burada senin için atan bir kalp var.

Beraber olamayız sevdiğim,

Benim sana olan gülüşlerim,
Çocukluğumdan yadigar.
Sana çarpan kara gözlerim,
Zarif gözlerinde kaybolur yar.

Sen ya bir ağacın dibinde,

Ara beni konuşalım,
Anlatacak çok şeyim var.
Tut ellerimi bırakma beni böyle,
Söyleyecek çok şeyim var.

Ara beni konuşalım,

Yürüyorum yağmurun altında,
Sen yoksun yanımda.
Bu şehir sessiz,
Bu kalp sensiz,
Olmuyor Açelya.
Anlasana.

Ölüm dediğin,
Mezar taşına yazılan iki cümlelik yazı mıdır?
Yoksa toprağın üzerine bırakılan bir demet zambak mıdır?
Hayır ölüm dediğin şey,
Her gün duyulan seslerin son bulması,
Gözlerin kapanması, güneşin batması,

Aşk;
Onunla olduğun yerde bile,
Onsuz olmaktır.

Onsuz olduğun yerde bile,
Onunla olmaktır.

Bulaşıcı bir gülüş var sende,
Gördüğümde beni de çocuklaştıran...

Gözlerin yaklaşınca gözlerime,
Donup kalırım olduğum yerde.
Saçlarının her bir teli değdiğinde yüzüme,
Susarım etmem tek bir kelime.

Bak bana nefes alayım,