Bazen nefessiz bırakıp,
Dışarıya çıkartıyorsun beni.
Bahçede bir sandalyeye oturtup,
Seni düşündürüyorsun.
O gözlerini...
Bana sarılmıştı.
Elleri belimde,
Kafası omzumdaydı.
Yüzünde de hafif bir gülümseme vardı.
Anlatamazdım içimdeki heyecanı.
Güneş sen uyanmadan doğmaya kalkar,
Kıskanır çünkü parlaklığını.
O da biliyor tabi,
Sen uyandığında gölgede kalacağını.
Geceleri uyumadığında ay hep kapkaranlık olur,
Kıskanıyorum çiçekleri,
Onlara dokunuyorsun diye.
Düşünsene sevdiğim, ellerini hissediyorlar.
Kıskanıyorum aynaları,
Onlara bakıyorsun diye.
Kızamıyorum ki kimseye,
Bana gülüyorlar diye.
Biliyorum görseydim kendimi başka bir bedende,
Bende gülerdim halime.
Diyorlar ne varmış halinde,
Bugünde bakmamam gerekiyordu yüzüne,
Üzgünüm yine engel olamadım gözlerime.
Ama bakmasam yazık olacaktı güzelliğine.
Gözlerim ne derdi sonra kalbime?
Bugün üşüdüğünü gördüm uzaktan,
Onlarınki garip bir ilişkiydi,
Bir korkakla bir parıltının hikayesi.
Korkak seviyor ama nasıl bir sevgi,
Yoktur bu dünyada onun sevgisi gibisi,
Korkak fazlasıyla belli etti sevgisini.
Yürümeye çalışan küçük bir çocuk gibiydim karşında.
Yürüyebilmem için ellerini bırakmam gerekiyordu,
Ama bırakamıyordum.
Biraz düşme korkusu,
Birazda gideceksin korkusuyla...
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!