Kimilerinin kaderinde kavuşmak yoktur
Kimileri sarılırken sevdalılarına
Kimilerinin kaderinde onları izlemek vardır
Ben oturuyordum ağacın kenarında,
yanıma düştü bir gül tanesi.
Saçlarıma dokundu,
Heryerim o koktu.
Temizledi bütün kiri pisliği.
Kader birbirimize yazmış bizi.
Ne sen kaçabilirsin benden,
Ne de ben uzaklaşabilirim senden.
Kader birbirimize yazmış bizi.
Anlamıyor musun?
Falımda ayrılık var,
Yolum göründü gurbete.
Nasıl sevdiğimi söylerim şimdi?
Nasıl benim ol derim?
Kahve saçlı sevgili...
Ben kalabalığın içindeki yalnızlığım,
En mutlu olduğum günlerde üzerler beni.
Ben şair ruhlu garip bir sevdalıyım,
En acıklı satırlarda unuturlar beni.
Ben kalabalığın içindeki yalnızlığım,
Kalbim hızla çarpıyor,
Canımı acıtıyor.
Sanki tüm bu dertleri başıma,
Kendisi açmamış gibi...
Seni sevmeyi bırakmaya çalıştım,
İnan çok uğraştım.
Yeri geldi başka yerlere adım attım,
Ama attığım her adımda,
Yine sana geldim.
Yine sana rastladım.
Gökyüzünden bir yıldız çaldım,
Sana yazdığım şiire ekledim.
Gökyüzü hesap sormadı benden,
Şiirde gözlerini görünce.
Defterimden bir sayfa yırttım,
Seni ilk görüşümdü sanki dün gibi,
Öyle göründün ki gözüme sanki melek gibi,
Hiç düşünmeden söyledim sordum ismini,
Kalbim seni söyledi “bu kimdir?” diye.
Konuştuk bütün gün hiç sıkılmadan,
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!