Sabaha kadar fotoğrafını seyrettim
Yollarda karşılaşmayı umut ettim
Ne olursun İnkar etme
Seni en güzel ben sevdim
Yanıma düştün kalbim yerinden çıktı
Karanlık gecelerde
Karanlık duygularla yaşıyorum
Belki içimin karanlığıda batar diye
Gündüz olunca umutlanıyorum
Güneş tepeye çıksada
Gözlerin bir doruktu.
Gözlerime değdiklerinde nefesim kesilir,
Kalbim dururdu.
İsim bile koymuştum onlara,
Adları "Umut"tu.
Gözlerin,
Bana eskisi gibi bakacaksa,
İnan her şeyimi veririm,
Bu yalan dünyada.
Zamanla unutuyorum,
Saçlarınız güneş gibi hanımefendi,
Sarılığı gündüzümü aydınlatıyor.
Kalbinizse kan gibi hanımefendi,
Kırmızılığı hayata bağlıyor.
Gözleriniz ilaç gibi hanımefendi,
Tüm özelimi anlattı,
Sırrımı yaydı.
Tamam bundan sonra, yeter,
İstemem daha şair olmayı.
Okuyan halime acıdı,
Seni gördüğüm rüyalar,
Hayatımın en tatlı yalanları.
İnsan hiç yalanları sever mi?
İnsan hiç şiir yazar mı gördüğü on saniyelik rüyalara?
Ama içlerinde senin olduğun rüyalar,
Çok büyük istisna...
Halis bakan gözlerime,
Öyle şeyler söyleme.
Dön şu düşünceden,
Gidiyor gibiyim izin verme.
Derman arayan sözlerime,
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!