Emsal Toprak Şiirleri - Şair Emsal Toprak

İnsan ne olduğunu bilmeli önce,
Nereden gelip, nereye gittiğini,
Gün tükenip de geceye dönünce,
Fark etmeli zamanın eriyip, bittiğini.

İnsan, kimi, nasıl seveceğini de bilmeli

Dinle oğlum, garip babanı Hasan!
Her dostunum diyene güvenme sakın,
Hesapsızsan artar kederin, tasan,
Uzak sanma istikbali, yarınlar yakın.

Daha genceciksin, küçüksün, toysun,

Saygınlıkmış, sıfatın önünde sayın,
Dökülüyor dillerden, sayısız sayın,
Ben sayamadım lütfen, bir de siz sayın,
Sayını dostu nefsin, aklın düşmanı sayın.

Makama bu kadar bağlılık niye?

Bitmedi bu alemde gamım, kederim,
Her dertliyle dertlendim, yüküm dağ oldu,
Bu kabahat benim, kime ne derim,
Uzadıkça uzadı, ömrüm çağ oldu.

Ne zaman gözü yaşlı bir fani görsem,

Kan emici vampirler, bu gün tarihi yazan
Haritalar çiziyorlar, çocukların kanıyla
Yaşlı dünya görmeyecek bir daha böyle azan
Gel! Ey Nuh Tufanı bir sabah ezanıyla..

Büyük Ortadoğu'da daha nice planlar

Önce kesildi gözünde ferin
Eskidi pörsüdü, yüzünde derin
Kalem tutamıyor, titrek elerin
Bu gece Azrail galiba sende..

Simsiyah saçların kar gibi olmuş

Ayna ve insan!

Gurur ekmeği olmuş, yemeği kibir
Öyle bir yürüyor ki yeri eziyor
Kaçıyor kendisinden dostları bir bir
O, tenini, benini aynasını süzüyor

Gurur ekmeği olmuş, yemeği kibir
Öyle bir yürüyor ki yeri eziyor
Kaçıyor kendisinden dostları bir bir
O, tenini, benini aynasını süzüyor

Öyle mülayımdı ki, gönlü alçaktı,

Sessizlik, saf ve mahzun elbisesiyle
Gül yüzlü çocuğun, gül kokulu nefesiyle
Bilal' in iftarı muştulayan sesiyle
Melekleşirdi herkes iftar vaktinde

Kavururdu içimizi ezan özlemi

Zamanın inzivaya çekildiği an,
İftar vaktinde okunuyorken ezan,
Karşılamanın en güzeline meftunken insan,
Sefa geldin, hoş geldin Ey Şehr-i Ramazan

Kuşlar, bulutlar ve bütün kainat,