Sensiz kalp, çaresizce kısırdır,
İçinde sadece senin izin var.
Sen yoksan hiçbir his doğmaz,
Aşkın haricinde, kalbim boş bir mezar.
Bakışlarım düşerken yıldızlara,
Seni uyandırmak istemezdim ama seni benden bu kadar süre alıp götüren uykunu kıskandım galiba.
Hangimiz bu aşk için fedakarlık yapmadı ki!
Soğuk gecelerde bir mısra şiirle örtünmek için başka kıtalardan seyahat etmedik mi?
Birbirimizle satırları arasında buluşmak için tüm duygularımızın ve sözlerimizin mürekkebini son damlasına kadar kağıtlara bağışladık.
Ne yazık ki gönlümüz tarihi geçmiş anıların deposu gibi olmuş ama yine de o anıları raflarında saklıyoruz çünkü onların karşılığını hayatımızdan büyük bedellerle ödedik
- Beni bir cümleyle özetleyebilir misin?
- Sen mutluluk başlığı altında bir romansın ama içeriği hazin hikâyelerle dolu.
- Peki beni nasıl bu kadar iyi okuyabildin?
- Her insan birer kitap gibidir, karşı taraf bu kitabı ne kadar sevdiğini onun derinliğini ne kadar anladığından belli eder.
Dünyanın en yüce duygusu, varlığının eksiksiz bir değer taşıdığını fısıldayan o sarsılmaz aidiyettir. Yanılgıların gölgesi üzerine düştüğünde dahi güvende olduğunu bilmek; kelimelerin yetersiz kalıp seni yarı yolda bıraktığında bile ruhunun derinliklerinde anlaşıldığını hissetmektir. Zihninin karanlık dehlizlerine çekildiğinde gözden çıkarılmayacağını, hatta bazen insanın kendinden kaçmak istediği o çaresiz anlarda dahi asla terk edilmeyeceğini duymaktır.
Bir kalbin, her ne olursa olsun incitilmeden el üstünde taşınacağını bilmesinden daha büyülü bir sığınak yoktur. Fırtına ne kadar koparsa kopsun gözyaşının şefkatle silineceğini ve şartlar ne denli karmaşıklaşırsa karmaşıklaşsın, o elin seni asla boşlukta bırakmayacağını hissetmek; Ve bu ömrün en zarif, en hakiki armağanıdır.
Koşulsuz ve şekilsiz sevmek daha güzelmiş.
Bunu onunla her gün yaşıyorum.
Vücudu benden çok uzak olsa da,
Sesiyle kulaklarımdan kalbime akan,
Oradan ruhuma dokunan,
Et ile kemik kadar yakın.
Bakarız anılarımıza güleriz,
Gönül yangınlarında külleriz.
Hasretin ateşiyle deli divaneyiz,
Ayrılığın verdiği acılarla yanarız.
Güneşin doğuşuyla kalkarız,
Bu sevdada,
Ateşle doğmuş bir kıvılcım gibiyim,
Yanmayı bile kabullenmişim derinden.
Sensizliğin ortasında titreyen
Bir mum alevine bağlanmış yüreğim,
Rüzgar esse, yok olurum belki,
Biri der ki:
Dünya ne kadar büyük görünse de,
Aslında küçücük bir avuç yer.
Çünkü yüreğin,
Dünyadan bile geniştir bazen.
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!