Emanet Şiiri - Sabri Servetoğlu

EMANET

Senle olan vuslatım,
gökten düşen bir belâ değilmiş yalnız;
kaderin, kalbime sessizce mühür vurduğu
gizli bir hüküm imiş.

Avuçlarımda sandığım hiçbir şey
benim değilmiş meğer.
Ne bir yüz,
ne bir isim,
ne de bir ömür...
Hepsi, vakti gelince sahibine dönecek
ilâhî bir emanet.

Seni unuttuğumda değil,
kendimden uzak düştüğümde incinir içim.
Çünkü senden kaçan ben değil;
hakikatten kaçan nefsimmiş.

Her uzandığında elim titrer.
"Dokunma..." der içimde ince bir ses.
"Her sevgi, emanet kadar ağırdır."

Bıraksam eksilirim,
tutsam kendime zulmederim.
İki uç arasında
bir ömür salınır durur ruhum.

Görünürde hiçbir kafes yok;
ama en sağlam parmaklıkları
insan kendi içinde kuruyor.

Sonra anlarım...

Seni sevmek değilmiş mesele;
sende parlayan sırrı görebilmekmiş.
Bir damlada denizi,
bir yüzde Cemâl'i okuyabilmek.

Kalbime bütünüyle alsam
ateşe dönerim.
Ne sen kalırsın,
ne ben...
Yalnızca aşk kalır;
suretleri yakıp hakikati doğuran aşk.

Bir yanım "gel" diye çağırır,
bir yanım "dur" diye secdeye kapanır.
Çünkü her vuslatın kıyısında
bir yok oluş bekler;
ve her yok oluşun ardında
rahmet saklanır.

Şehirler değil,
zaman geçer üzerimizden.
Sessiz, ağır, görünmez...
Rahmân'ın hükmü gibi.

Sen, gaybın ince bir remzisin;
ben ise secdeye düşmüş
Abdal divane

El açarım, kaybolursun.
El kaparım, hasret büyür.
Anlarım ki
her yol O'na çıkarken
her ayrılık da O'nu öğretir.

Eğer seni tutmak günahsa,
beni affeden yine O'dur.
Çünkü aşkın ateşi
yakmak için değil,
arınmak için iner kalbe.

Ve sonunda...

Artık ne sen varsın,
ne ben.

Yalnızca susuşu kâinatı dolduran
bir Sır...

O'nun sessizliğinde eriyen,
sonu olmayan bir nûr.