Elena'ya Mektup Şiiri - Sabri Servetoğlu

Sana bu mektubu hangi gecenin içinden yazıyorum bilmiyorum. Elena
Belki eski bir sokak lambasının altında,
belki kimsenin duymadığı bir sessizliğin kıyısında...

Ama bildiğim bir şey var: Elena
Bazı insanlar uzaklaşınca eksilmez.
Tam tersine,
insanın içinde daha büyük bir yer kaplamaya başlar.

Sen gittikten sonra çok şey değişti, Elena.
Mevsimler döndü, şehirler başka yüzler gösterdi.
Sokaklardan nice insanlar geçti.
Ama ben hâlâ bazı akşamlar
aynı yerde durup gökyüzüne bakıyorum.

Çünkü bazı ayrılıklar bitmiyor. Elana
İnsan sadece onlarla yaşamayı öğreniyor.

Bazen bir şarkı çalıyor,
bir anda sesini duyuyorum.
Bazen kalabalık bir caddede yürüyorum,
her adımda seni arayan bir yanım çıkıyor karşıma.

Garip değil mi, Elena?

İnsan hiç beklemediği bir yerde
bir başkasının izine rastlıyor.
Bir kokuda, bir cümlede,
yarım kalmış bir akşamda...

Sana söyleyemediğim sözler var hâlâ.
Bazılarını sakladım,
bazılarını içimde büyüttüm.
Çünkü bazı kelimeler vardır;
dile gelirse büyüsü bozulur.

Sen benim hayatımda büyük cümlelerle kalmadın.
Bir şiirin en gösterişli dizesi gibi değil...
Daha çok, kimsenin bilmediği
eski bir şarkının nakaratı gibi kaldın.

Sessiz ama vazgeçilmez.

Biliyor musun, Elena?

Bazı insanlar dünyaya sığmaz.
Bir bakışıyla insanın yıllardır taşıdığı yükü hafifletir.
Bir gülüşüyle kapalı kalmış kapıları açar.
Sen de öyleydin.

Belki sen unuttun bazı şeyleri.
Belki zaman senin için başka türlü aktı.
Ama benim kalbimde,
senin söylediğin küçük bir söz bile
yıllardır saklanan bir emanet gibi duruyor.

Çünkü bazı cümleler mürekkeple yazılmaz.
İnsanın kaderine yazılır. Elena

Ben, sana sahip olmak için sevmedim.
Yanımda kal diye değil.
Beni tamamla diye hiç değil.

Seni, olduğun kişi olduğun için sevdim.
Bir yarayı saklar gibi,
bir emaneti korur gibi,
sessizce ve derinden...

Şimdi içimde bir şehir var, Elena.

Sokaklarında hatıraların geziyor.
Duvarlarında sesin yankılanıyor.
Geceleri hâlâ bir pencere açık kalıyor.

Kimse bilmiyor ama
insan bazen kavuşamadığı birini de sevebiliyor.
Bazen bir ihtimali,
bir ömrün tamamı gibi taşıyabiliyor.

Ve ben...

Seni unutmayı öğrenemedim. Elena

Çünkü insan kalbini yuva yaptığı bir yerden uzaklaşabilir,
ama o evi içinde taşımaya devam eder.

Benim içimde adı olmayan bir ülke var.

Herkes oraya aşk diyor.

Ben ise biliyorum, Elena]...

Orası sensin.