Eksik Kalan Taraf Şiiri - Zeynep Ceylan

Şimdi tok musun?
Ben hâlâ o yarım dilimin eksik tarafındayım.

Oysaki bir dilim ekmeği bölüşmüşlüğümüz vardı seninle,
Aynı açlığa susmuş, aynı yokluğa direnmiştik.
Bir sofrada iki yarım insan,
Birbirine tam sanmıştık kendimizi.

Kırıntıları bile ziyan etmeyen ellerim vardı,
şimdi koskoca hatıraları süpürüyorum masadan.
Bazen paylaştığı yerden
Eksiliyormuş
Çünkü insan

Ben yarımı sana verirken
Kalbimi de ortadan ikiye ayırmıştım.
Lokmayı küçültüp sana uzatırken
Kendimden eksildiğimi fark etmemişim.

Sen tok görünüyordun,
Doymayan gözlerinmiş.

En yoksul akşamımda sevmiştim seni,
Işıkların erken söndüğü odalarda
Yüzüne umut diye bakmıştım.
Bir yudumluk sevgiye şükreden kalbim
Seninle büyür sanmıştım

Şimdi anlıyorum—
açlık insanın yüreğinde başlarmış

Artık adını anarken bile bölmüyorum cümlelerimi;
Tam söylüyor, tam siliyorum.
Ne yarım affederim,
Ne yarım severim.

Bir dilim ekmekti belki paylaştığımız,
Ama onur tamdı bende.
Kırıntısı bile yokmuş
Sende ise…