Kalan Taraf Şiiri - Seyrani Göl

Ben artık gidişini değil,
senden sonra kendimde kalanları taşıyorum.

Evin içinde unutulmuş
eski bir sesim.
Kapılar kapanıyor,
su kaynıyor,
saatler birbirini tüketiyor.

Hayat dediğimiz şey
bazen büyük şeylerden değil,
kimsenin fark etmediği
küçük devam edişlerden oluşuyor.

Yine de sen beni düşünme güzelim,
ben yıllardır açmadığım
bir odanın anahtarıyım.
Paslandım biraz.

Çünkü insan
bazı kapıları kapatınca
içeride ne kaldığını değil,
kendisinin hangi hâlini
orada bıraktığını unutuyor.

Bir gün açarsan
beni orada bulursun.
Ama sakın
eski hâlimi arama.
O çocuk çoktan büyüdü güzelim.

Ben masanın üzerinde unutulmuş
iki kişilik bir sofranın
tek kalan tabağıyım.
Kimse kaldırmıyor beni.
Belki de bazı eksiklikler
toplanıp kaldırılacak şeyler değildir.
İnsan onları
hayatının bir köşesinde
sessizce taşımayı öğreniyor.

Sen bana neden bu kadar
sustuğumu sorma güzelim.
Ben çocukluğumdan kalmış
bir evin duvarındaki çatlağım.
Üzerimi boyadılar.
Kapatıldım sandılar.
Oysa bazı kırıklar
saklandıkça iyileşmiyor;
yalnızca
duvarın rengine karışıyor.

Büyüdükçe
insanın içinde de
böyle çatlaklar oluşuyor.
Kimse görmüyor.
Ama insan
hangi odada durduğunu
onlardan biliyor.

Ben artık seni
hatırladığım için üzülmüyorum.
Asıl korktuğum şey
bir gün seni hatırladığımda
hiçbir şey hissetmemek.
Çünkü bazı insanlar
unutulduklarında değil,
içimizdeki yerleri
tamamen sessizleştiğinde
gerçekten gidiyor.

Sen beni düşünme güzelim,
eğer bir gün karşılaşırsak
bana geçmişi sorma.
Ben sana
iyi olduğumu söylerim.
Sen de inan.

Çünkü artık
yalan söylemek için değil,
birbirimizin yarasına
yeniden dokunmamak için
susmayı öğrendik.

Ve belki de
bunca yıldan sonra
ilk kez gerçekten
birbirimize bakmadan
seveceğiz.
S.GÖL