Eksik Kalan Cümle

Seni sevmek,
bir kapıyı çalmak değildi;
hiç açılmayacağını bildiğin bir eşiğe
her gün yeniden umut bırakmaktı.

Ben sana yürümedim.
Kendimden vazgeçerek sana dönüştüm.
Bu yüzden aynalar,
yüzümü değil, senden kalan izleri tanıdı.

Şehir uyurken
kaldırımlar ayak sesimi ezberledi.
Ben ise seni,
hiç yaşanmamış bir geleceğin
en güzel hatası gibi taşıdım içimde.

Bir gün adını unutsam bile,
sesinin bıraktığı yankı
duvarlarımda yaşamaya devam edecek.
Çünkü bazı insanlar gitmez;
yalnızca görünmez olur.

Sana dokunamadım.
Ama yokluğun,
tenime değen bütün ellerden
daha gerçekti.

Şimdi anlıyorum...
Aşk, kavuşmak değildir.
Aşk; bir ömrü,
tek bir insanın yokluğuna
yakışır biçimde yaşayabilmektir.