Efsun Bkr Şiirleri - Şair Efsun Bkr

Eskiye dair ne varsa kapattım perdeleri,
Rüzgarın önüne kattım o tozlu dünleri.
Bir temel attım ki bugün, harcına huzur kardım,
Kendi içimde yeşeren, o saf ışığa vardım.

Herkesin bir limanı, herkesin bir durağı var,
Benim gökyüzüm çöktü, dünya şimdi dar mı dar.
"Kimsesizim" deme sakın, o büyük sırrı hatırla,
Ey kimsesizler kimsesi, gel şu yaramı sar.

Artık yokum bu şehrin sokaklarında,
Gözlerimin rengi bulutlara karıştı.
Bir veda notu değil bu, bir teslimiyet;
Ruhum, senin bıraktığın o boşlukla barıştı.

Bir saniye bir saat olmuş, akrep yelkovana küskün,
Geceye yalnızlık sinmiş, sanki tüm ışıklar sönük.
Gözüm telefonda, o küçük ekrandaki karanlıkta,
Beni bu sessiz savaşta bıraktığın gün, bugün.

Hayat, avuçlarımdan kayan bir kum saati,
Telaşın içinde kayboldu günlerin o eski tadı.
Ne bir nefes alacak vaktim kaldı, ne bir mola,
Sürüklendim durdum, meçhul bir yola.

Aynadaki yabancıya baktım bu gece
Sessizce süzüldü gözümden bir hece
Sınırlarını çizemediğim o boşlukta
Başkalarına verdiğim çiçekler soldu avucumda.

Şimdi kendimden özür diliyorum

Yüküm ağır, yolum uzun, mevsimim hep ayaz,
Bir yanım derin sükût, bir yanım avaz avaz.
Hatalarım boynumda bir zincir gibi kalsın,
Sen beni günahımla, sevabımla sarmala biraz.

Artık takvimlerimi senin yokluğuna kurmuyorum,
Beklemenin o zehirli sabrını damarlarımdan kazıdım.
Senin kurduğun o yalan bahçelerinde,
Kendi ölümlerimi en güzel yerlere gömdüm.

Yere düşen gölgemi bile sen sanmıştım bir zamanlar,
Oysa insanın en sadık dostu, kendi dizlerindeki yaralarmış.
Uzatmadığın o el, aslında bana verilmiş en büyük dersti;
Anladım ki, başkasının kanadıyla uçan, gökyüzüne hep borçlu kalırmış.

Kapı değil, sanki bir ah çekiş aralandı,
Dışarıda rüzgâr, içeride bekleyişin sessizliği.
Gözlerinde birikmiş yolların yorgun tozları,
Sırtında taşımaktan yorulduğun o ağır, görünmez bohça.