Efsun Bkr Şiirleri - Şair Efsun Bkr

Bazen bir liman olursun, bazen uçsuz buçuk bir derya,
Bir gün güneşin yakar, bir gün ayazın kalır ardında.
Dengen yok ki senin, pusulan şaşmış bir gemi misin?
Kıyına vuran dalga benim, her seferinde paramparça.

Yere düşen gölgemi bile sen sanmıştım bir zamanlar,
Oysa insanın en sadık dostu, kendi dizlerindeki yaralarmış.
Uzatmadığın o el, aslında bana verilmiş en büyük dersti;
Anladım ki, başkasının kanadıyla uçan, gökyüzüne hep borçlu kalırmış.

Kapı değil, sanki bir ah çekiş aralandı,
Dışarıda rüzgâr, içeride bekleyişin sessizliği.
Gözlerinde birikmiş yolların yorgun tozları,
Sırtında taşımaktan yorulduğun o ağır, görünmez bohça.

Bir kapı kapandı, gürültüsü kalbimde,
Sanki dünya çekildi ayaklarımın altından.
Gidişin; sessiz bir çığlık gibi odalarda,
Hangi yöne baksam, biraz daha eksiliyorum sığındığım bu limandan.
Çaresizlik; ellerini uzatıp tutamamakmış,
Bildiğin yollarda yabancı gibi kaybolmak.

Sessizce çekildi dünya kıyılarımdan,
Bir veda cümlesine sığdı koca bir şehir.
Gözlerinde bıraktım en aydınlık sabahı,
Şimdi içimde bitmek bilmez bir nehir.

Dışarıda gece, simsiyah bir pelerin gibi örtmüş şehri,
Sokak lambaları, karanlıkta sönen umutlar gibi titrek.
Derken bir yağmur başlıyor, gökyüzünün gözyaşları misali,
Her damla, toprağa kavuşan yorgun birer yolcu sanki.

Diz çöktü şafağa içimdeki sızı,
Dokunmayın bana, bugün efkarlıyım.
Gömüldü toprağa ruhumun yıldızı,
Kendi yangınımda saklı, mühürlüyüm.
Yürek yanıyor, sönmüyor ateşi,
Sanki bir kül yığını göğsümün kafesi.

Penceremde dinmek bilmez bir yağmur,
Sanki bulutlar ayrılığın yükünü taşıyor.
Toprak kokusu odaya dolarken ince ince,
İçimde bir özlem, sığmıyor hiçbir yere, taşıyor.

Sevmek helaldir, bir çeşmeden su içer gibi,
Karşılıksız, sessiz ve derinden...
Kendi içindeki yangına razı olmaktır bu,
Kimseye yük olmadan, geçip gitmek yerinden.

Bir avuç kum gibi dağıttın beni,
Hangi köşeye tutunsam, elinde kaldım.
Oysa ben seni göğsümde bir gökyüzü sanmıştım,
Sen ise beni sadece fırtınalarda hatırladın.