Derin Bir Nefes Şiiri - Efsun Bkr

Eskiye dair ne varsa kapattım perdeleri,
Rüzgarın önüne kattım o tozlu dünleri.
Bir temel attım ki bugün, harcına huzur kardım,
Kendi içimde yeşeren, o saf ışığa vardım.

Yaslandım arkama, seyrediyorum gökyüzünü,
Sildim ruhumdan kederin o ağır izini.
Artık ne fırtına korkutur ne de sert bir ayaz,
Gönlümde yanan meşale,artık hür bir gül.

Bakışlarımda şimdi çelikten bir irade,
Eskisinden daha güçlü, daha azade.
Adımlarım emin, yolum artık pürüzsüz,
Yürüyorum ışığa, dimdik ve tasasız.

Zihnimin odalarından senin o kirli gölgelerini kovdum,
Dudaklarından dökülen sapkın sarmaşıkları kökünden söktüm.
Ruhumda açtığın o derin, kanatılmış yaraları,
Huzurun şifalı elleriyle, sessizce dikişledim.

Ve yüzümde o yeni, o mağrur tebessüm,
Hayatla barışmanın en güzel resmiyim.
Dünü kovdum evimden, geleceğe yer açtım,
Kendi küllerimden doğup, etrafa nur saçtım.