Bir serap değildi, dokunacak kadar yakındı tenim
O fırtınalı denizde kaybolan son gei de benim
Hafızanın koridorlarında yankılanan eski ayak sesi
Kesiyor göğüsümde ki o son, o mecalsiz nefesi
Bir rüya desen, uyanınca geçmezdi bu sızı
Nazlı gonca, ey sarı gök bulutu
Ey bu anlamsız sonbahar
Pürmelâl bakışlarında öldüğüm
Bu ne biçim ayrılık nasıl bir kördüğüm
Gözlerinin içinde hicranını gördüğüm
Sen miydin açılmayan gönlümde ki son düğüm
Baktım nigârına, gözlerim söyleşti içimle
O vakitsiz gidişin düştü yine aklıma
Çocuktum bilmiyordum ya tabi veda nedir
Neden gidilir bir küheylan gibi uzaklara
Gözlerim dalıyor o eski, solgun nigâra
Non basta il cuore
(kalbim yetmez)
Yirmilerindeyim hayatın, diplerindeyim
Kederlerindeyim, sevinçlerinde
Ve dilimde sana söyleyemediğim tek bir cümle:
Göl kıyısında bir kulübe vardı,
Ne perde olurdu ne kapı...
Bazen içerde bir silüet belirirdi,
Bazen de hiç kimse yokmuş gibi gelirdi…
Kıyıya taş dizerdi sabahları,
Yüreğimin altı düğümlü bacısı
Geçmiyor sensizliğin acısı
Taşıyorum ölü bedende
Ölmemiş bir aşkı
Yaşarken yaşamadın
Ölümsüzlüğü tadacağım beni sevdiğin o ilk akşam
Dudaklarımız'da senelerin hasretliği ve tatlı bir acı
Çünkü bazı gözler bekler sevdiğini gözünde yaşı
Biraz da İstanbul anlamalı sensiz geçen bir kışı
İstanbul senin yokluğun'da virane olur
Kim taşır dünyanın bu paslı çivisini
Veya mesut mudur insanoğlu yaşadığı hayattan
Bazıları yorulur bir gün yaşamdan çeker fişi
Film kopar uzakta, kargaları bürür ölüm sessizliği
Gökten düşer bir damla, yıkmaz mı taşları,
Yağmurlu bir sonbahar akşamın da
Ellerim cebimde, vakit sanki günün ertesi
Yine sensiz geçirdiğim bir Pazartesi
Oturmuşum canı geçmiş bir sokak lambası altına
Kafamın içinde yine bir ton curcuna
Yazıyorum ıslak ellerimle bu satırları senin uğruna
Hastane caddesin de okuduğumuz zamanlar
Seni hatırlayıp zihnime kazıdığım son aylar
Küheyla gibi çekip gittiğin, çaresiz bıraktığın
O yitik çocuğun kalbini taşıyorum hâlâ
Sensizliğin acısını gönderdiğinden beri
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!