Umudun gözlerime yürüyor tenimden
Aklımda bir ses olup büyüyorsun geceleri
Bir türkü söyler gibi, bir çığlık savurur gibi
La Belle Dame Sans Merci
Bir meddah anlatır gibi hikâyemi çarşı meydanlarında
Duymasam da sesini,
Prangalarımdan işitirim.
O soğuk karanlık hücremde,
İçimi hülyanla ısıtırım.
Matemli duvarların ardından
Açar mısın bana heyecan kapılarını?
Leylim leylim canımın yarısı
Bir öksüz çocuk sancısı
Sevdamın kanayan yarası
Yiğit çocukların rüyası
Meczup'ların akıl goncası
Yüreğimin sakladığı yoncası
Aynı duyguları paylaşmıyoruz belki
Senin varlığında ben bir konakçı
Ruhunla beslenen basit bir hancı
Ama gönlün fark edince, ben oradan yolcu
Kendi mabedimden sürüldüm sanki
Ayrılık bir yara kalbimde zindan
Sigara dumanı altında geçen zaman
Rüyalarım seni söyler umudum İstanbul da
Seni anlatırım dinler gece gökyüzü yıldızlarla
Hasret yükü ağır yanımda olmayınca
Yaşamın bu bereketsizliği, çöpleri
Yaşanmışlıkları da bir hiç yapıyor
Varoşlarda olan yaşama sevinci yoktur bende
Taşıyorum kendimi bildiğimden beri; kefeni mi arka cebimde
İçime işleyen bir suskunluk var, ölülerden devraldığım
Gel gelelim, bu sevdanın da çaresi yokmuş
Yine birileri ağlayacak ve aşklar yetim kalacak
Daha yirmilerinde ölecek belki şairler, şiirler
Ve ceplerinde bulunan o vakur defterler
İsimleri yazmayacak bile köşe yazılarında
Göçermiş meğer benden şûhum ve akl ü fikr
Sen sustuğundan beri dilimde ne bir küfür ne de zikir
Sabır taşları boyar oldum yokluğunda bir bir
Baharlığını bile göremedim, Meleğim öldü
Düştü göklerden elime bir tutam saçın
Hâlâ, bir umutsun içimde
Hiç imkânsız değil
Ve hâlâ hasretim memleketime, sana
Sesleniyorum Kuzey Akdeniz’den baharıma
Esiyor mu sana doğru rüzgârlarım
Bir serap değildi, dokunacak kadar yakındı tenim
O fırtınalı denizde kaybolan son gei de benim
Hafızanın koridorlarında yankılanan eski ayak sesi
Kesiyor göğüsümde ki o son, o mecalsiz nefesi
Bir rüya desen, uyanınca geçmezdi bu sızı
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!