Dursun Özden 3 Şiirleri - Şair Dursun Öz ...

komşu komşuya muhtaç

bir asır geçti, 1919 ruhu ile aydınlandı şafak-tan
bu kutsal toprakta yaşam bize hak, kötüye tufan

kum-anadolu kurak, aras-kızılırmak, sulak turfan

konağın sessiz çığlığı

şiire açılan bu konağın dış kapı tokmağı, o zor uğraştı
tık tık, tak tak, dişil ya da eril kişi niyetine, tunç ele bastı
cennete açılan o kapı, yeni aşkı sınayan sırdaş, altın taştı
kutsal ışığı ve kendini arayan o yitik yolcu, etrafa şiir saçtı

konçerto

öte yaka acısı-yası, beri yaka sevdası-dünü savur
keleplik kirmen yünü, başı döner-döne döne eğirir
keman yayı-masura gider gelir-mekik kilim dokur
kirtim kirt, kirkit şakır-vur-makas gelinlik şiir okur

deniz üstü heyamola, ferahtı kahveli mola
üşüdüm-üstüme, üşenmeden düştük yola

patika-dar yolda zaman, kuş uçuşu
ve göğü delen, şu taklacı avcı kuşu
o avdı, şimdi sofradaki yeri pirzola

korku

tüm anakaralar, karanlık, kimsesizler gömütlüğü
evren; koca bir zindan-dışarıda simli kara başlar
kirli-kör kuyu bilinmez ve içeride kim kimi taşlar?

gönlüm niğde’de kaldı

gönlü sardunya alı, yitik zamanın falı
gönül evi açkısı sevgi, sebil, hoşgörü
ismail, nüket, barış ulu dağların yüreği
ibrahim kervanı, tren garı, o evin direği

acı şiir

-1-
evi yitirme, umudu korkuya yatırma
bir yıldız tut; yarına, bilime bel bağla
yalana, dolana ve talana el bağlama

kükreyen sarıaslan

anadolu-vatan-destan-aşk-tren-ozan-ümit-ekin-servet umuttu
ve rehberi; kurtuluştan kuruluşa koşan, gök gözlü sarıaslan’dı
vatanı demir ağlarla ören, ümit'in emaneti ekin, sevisi servet’ti
müzelikti, gurbeti sılaya bağlayan demiryollarını-erken terk etti

uyaklı ve tek dizelik şiir evinde dil
kim tutsak, kim özgür? belli değil
ve bütün hayat; çerçeveli, tel çitli
tutsak, sınırlı, sonludur; bunu bil

dümende dümbük-köprüde köpük

kutsal isyan

günah keçisi, değdi nazar
cuma, cumartesi, pazar
ve kutsal, yakarış var
ağlama duvarı, kanar