Dursun Özden 3 Şiirleri - Şair Dursun Öz ...

haylaz


ben; kara toprağa sevdalı, sazına ağdalı, veysel
ben; kafa derisi yüzülen, unutkan mankafa değil

hömey zamanı

hömey gırtlak nağmesini sunan çığlık candır
doğal enstrümancı şifacı şaman ana kamdır
“kadın hayatta en mükemmel enstrümandır
ama ne yazık ki; her erkek, nota bilmiyor”

hoşgeldin bebek

merhaba dünya! yaşamı yaşamaya ilk adım attın
şükürler olsun bu güne, cemre düştü yüreğime
koca-elimi, derince-bir damla denize uzattım
başım döndü, baş-iskeleye uzanıp, yattım

hovarda zeybeği

balkan efeleri; kalırsa darda, ince sazla seslenir, biraz çapkın-biraz hovarda
allı basma-mor yazmalı, benli güzellerin dilinden düşmez, keklik pınarı arda

ilk durağım: selanik-radoviç, kırcaali-sofya-ruscuk-tulcea, köstence ve varna

yusuf derin çığlık

yılanlı-susuz kör kuyu, kuru
yusuf’un içine düşen o koru
ve onu kuyuya attı kardeşleri
yakup sustu, cebrail atı, doru

içsel-düşsel

şiirist-anbul, esir ozan turist, aktivist-pasifist-oportünist, kimse kim, gel
yaşamak cesur-korkak, hür-tutsak, tek nefeslik ömür anı, zor ve güzel

yitik zamanda, şiir dünyası; sana-bana-aşka dokunan; sihirli, öpülesi el

ıslık çal

ak kor içip; aşkla, al-kızıl köz ile yüreğini dağlama
kanayan sol yanımı, kırık kolumu alev ile bağlama
sırlı kalbi gör-kör, mil çekilen ağma göz ile ağlama
ah! göz yaşım sel oldu, taştı, köpük köpük çağlama

istanbul kanayan senfoni

içinden nehir akan sırdaş şehir, istanbul'un kutsal suyu ayazma, mavi boncuk
ey ozan! sen bir daha şiir yazma, bu iş benlik-cuk, vaniköy sevdalı kuzguncuk

trakya ilk güzdü, güneşe dön yüzünü dedim-kızdı, ayçiçeği öptü beni; mucuk

aşiyan’da ozanlar geçidi

içinden şiir, dışından nehir akan, kutlu şehir: istanbul
kem göz değdi, payıma düşen acıları, fazlasıyla çektim
çünkü bu yaşam, uyaksız bize sunulan tek ezberlik şiirdi
şiirlerimi, gölgelere yazmadan önce, seni gömmek istedim

it dalaşı

deniz altında ya da gökyüzünde, it dalaşları
devam eden, yaklaşan savaşın dama taşları

soyadım gibi özden inanıyorum; gün gelecek