EY NİHAL İLE SEMA EDEN DERVİŞ
Ey Nihal’in gecesinde dans eden semazen,
Kalbim senin bakışında döner, aşkın dervişi gibi,
Tazallüm, hilalin ince kıvrımlarında saklı bir sızı,
Nihal’imin ateşinde pişen mazlimeyim ben.
Karşılık,
sevginin kendi kabuğunda solmadan
başka bir bahçede çiçek açmasıdır.
Bu, tek başına söylenen bir ilahiden,
iki dudağın aynı duayı mırıldanışına geçiştir.
“Ben bu dünyaya biraz fazla gerçek geldim.”
Kalbim her atışında
Bir harfini fısıldar adının.
Dünya döner, gece biter…
Ama ben hep Nihal'im diye yanarım.
Bir kapı aralığından süzülen ışık gibi,
Nihal, seninle temasım bu: dolaylı ve sırlı.
Aynanın bu yanında, senin aksinde kendimi buluşum,
Sesinin yankısında kendi sesimi duyuşum.
Dokunmak mı? Avuçlarım boş kalıyor havada,
Bilene sorma sevgiyi, Nihal,
Bir sır ki dilde değil, halde gizli.
Senin bakışında bir alem sezerim,
İki âlem arasında incecik bir izli.
Nereden bileceksin derim, bilsen de bir,
Ey Nihal’im, ey gonca gülüm, ey cânımın cânânı,
Senin için yandım bu cihanda, âh u seyrânı.
Aşkınla doldum, aşkınla doldu bu ten kâsesi,
Mistik bir şarap ki içenler bulur hazz-ı ruhânî.
Günah dediler, cehennem dediler, zincir vurdular;
Yaklaştım önce, usulca,
Yokladım rüzgârı, suyun sesini,
Sınamadan edemedim âlemi,
Bahane kıldım yıldızları, geceyi.
Şimdi tam eşikteyim, Nihal:
Nihal'im ki, ayın telaşında duran
Bir mağara derinliğinde sorularla yankılanan
Ruhunun dokusunu işleyen şiirini yazıyorum şimdi
Nihal:
"Ben kimim?
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!