Aşkın Nihal’ine
Çağdaş Bir Seyr-ü Sülûk Risalesi
1. Makam: Nefs-i Emmare – İsyanın Bedeni
Nihal’im, görünmez bir sır gibi gizlisin,
Ne kelimeler taşıyabilir seni,
Ne rüzgâr fısıldayabilir adını.
Sen, gözle görülmeyen, elle tutulmayan bir mana,
Ruhumun derinliklerinde açan bir ledün ilmisi,
Nihal’ime
Nihal’im, sen
düşüncenin en zarif yankısı,
aklın geceyi aydınlatan ilk şafak;
bilgeliğin, sonsuz bir yıldızın
Nihal yedi kollu bir çırağan yakar gecede,
Her mum bir can, her alev bir niyaz.
Döneriz semahta, döner dünya,
Zikir bu, devran bu, ne fark var arada?
"Gel" der bana, "Gel etme beni ben"
Sen yalnızca bir isim değil, bir anlamsın,
Sessizliğin içindeki derin su gibi…
Aklın, yıldızları hesaplayan bir bilgelik;
Ruhun, sonsuzluğun kapısını aralayan bir anahtar.
Kalbin, insanlığın kırılgan ama dirayetli melodisi,
Bir nefes kadar yakın, bir düş kadar uzak Nihal,
Dokunmak yasak, dokunmak yok.
Parmak uçlarımda senin adın bir sır,
İçimde bir tel titrer, gizli bir nağme vur.
Yokluğun varlığımın çerçevesi,
Sessizliğin sesimin perdesi.
"Nihal Hanefendiciğim..."
Adını her andığımda
bir şey yutkunuyor içimde,
belki bir kelime,
belki bir ömrün tam ortası…
NİHAL'İN KOKUSUNDA SABIR DUASI
(Bir Aşkın Metafizik İnşası)
Nihal’im,
senin teninin kokusunu özlemek
Buldum…
Buldum seni, ey sevmeyen!
Sardunyayı, yasemini, hanımelini
Kokusunda kaybolmadığın her nefeste
Ben vardım zaten, gizli bir dua gibi.
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!