Gölgenin Değil, Yanımda Yürüyenin Kadını
Nihal'im; kalabalıklarda kaybolmayan,
yalnızlıktan korkmayan bir kadındır.
Bilgisiyle öne çıkmak için çabalamaz,
çünkü zaten konuştuğunda zeka kendini belli eder.
Perde-i Aşk-ı Mecazî Risalesi: Nihal’im
Ey gözlerimden süzülen gece,
Ey ellerimde kalan sıcaklık…
Aşk-ı mecazî bir perde gibi inmiş aramıza.
Görünmeyen ipliklerle dokunmuş,
(Nihal Hanefendiciğime, varoluşun ince çizgisine dokunan bir aşk ile...)
Ben sana doğru
yokken bile,
sen bendeydin.
Henüz “ben” olmadan evvel,
Kanat ucuyla geçti Nihal rüyalarımdan
Her dokunuşu bir sûret bıraktı tenimde
Eridi aynalar, sır oldu yansıman
Ben kendimi aradım, Nihal’in nefesinde
Seni sarmadan saran bir kuşatmaydı bu
Nihal’im Kalbimin Sonsuz Boşluğunu Dolduruyor
Nihal’im,
Sen benim ruhumun
en derin boşluğuna dokunan
nazik bir rüzgarsın.
Sevdiğim Hanımefendiye Bir Zarif Mektup
(Şehrin Bir Tepesinde Sessizce İçilen Bir Kadeh Kadar)
Sade döşenmiş evinizin duvarları arasında,
Ahşap raflara sinmiş kitap kokuları
Nihal’im’e Vefa Risalesi
Nihal’im…
Kalbimin en sessiz köşesinden sana sesleniyorum.
Biliyorum, bazen nefesini daralttım,
Ruhunun sükûnetine gölge düştü,
Nihalnâme'den: Rızânın Secdesi
Ey Kalbimin Yedi Kat Semâsı,
Sevda ile mühürlenmiş mülküm…
Ben onu sevdim,
Tıpkı güneşin gölgeye razı oluşu gibi,
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!