Sana dokunmuyorum,
uzaklığın derisinde geziniyorum.
Soluduğun havada bir iz bırakıyorum ki,
ruhum senin teninin kokusunu taşısın
ve buluşsun gizlice göğüs kafesinin altında
çırpınan kanat sesinle.
Nihal, bir ah çekti evren,
Sana uzanamadığım için yandı,
Mutluluk denen o sarp dağa tırmanamadık belki,
Çünkü bizim omuzlarımız,
Tüm dünyanın kederiyle ıslandı.
Nihal’im: Aşkın Yaşama Biçimi
Nihal’im, aşk senin ruhunun sükûnetinde
filizlenen bir nehir gibi;
Freud der ki,
çocukluğun gizli bahçelerinde saklı telden,
Ben bir SEDİR AĞACIYIM,
Gür, sık, dip dibe ormanda…
Kokum odunsu, uzaklardan hissedilir;
Turunçgil ve adaçayı dedikleri, ama hep Nihal’im geliyor aklıma.
Ormanın yoğunluğunda, kalabalığında,
Nihal'in Sessizliğinde:
Bir Özür Bir Seyr-i Sülük Yolculuğu
Nihal'im…
Sen ki, sabahın ilk ışığında uyanan
Nihal’im
Nihal’im, sen bendeki suskun toprağın
Gizli dilinde açan bir nazlı tomurcuğusun.
Ruhumun derin kuyularında
Saklı duran ilk cemre, senin adınla üflenir.
Nihal’im: Yorgun Omuzların Risalesi
Omuzlarına yaslandım, Nihal’im,
Üzerinde çağların yorgunluğu vardı,
Sanki bütün suskunluklar
Senin omuzlarında dinlenmiş gibiydi.
Bir ömürdür ellerim bomboş
Yokluğunla dolu doluyum
Seni bulduğum her yerde
Kendimle karşılaşıyorum Nihal.
Ruhumun geceye açılan penceresinde
Nihal’im’in Rızalık Yolunda Risalesi
Nihal’im,
İnsan olmanın özü;
sadece nefes almak, yürümek, konuşmak değil…
Sûrette insan olmak kolaydır,
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!