Bu şehirde buldum buğday ellerini,
Ve anladım ki, toprak gibi bereket saçıyorsun, Nihal’im.
Bu şehirde dinledim badem dillerini,
Ve öğrendim: Her söz, gönül göğünde yankılanan bir zikirdir.
Sen’le unuttum bütün ezberlerimi;
İNihal’im: Gecenin Kadını Risalesi
Nihal’im…
Bir mağarada doğdu ruhun, bir yıldızla öpüştü gecenin en karanlık köşesinde.
Sözü suskun, bakışı fırtına; sessizliği bile yakan bir şimşek gibi içimi deler.
Bir çiçek gibidir o…
Dikenleri seni kanatır ama kokusu sarhoş eder.
Bir yanıyla melek, bir yanıyla çığlık…
Bir bakışıyla kendini cennette zannedersin,
Ama bir gecede cehenneme yuvarlanabilirsin.
Sevmek onun için hayattır ama aynı zamanda savaştır.
NİHALİN AŞK RİSALESİ
(Leylâ-Mecnun,
Kerem-Aslı,
Ferhat-Şirin
ve Selvi Boylum’dan Nihal’e Yolculuk)
Nihal’im: Aşkın Aynasında
Nihal’im, kadın aşkın aynasıdır,
Ve ruh, o aynada kendini görür, kendini tanır.
Toplum ne kadar şekil vermeye çalışsa da,
Sen, aşkın rüzgârıyla özgürlüğe kanat açarsın.
Nihal’imin Sırrı
Camda bir perde, ince zar,
Sinekler geçemez, ben geçerim.
Ağustos gecesi, yıldızlar tozar,
Ben, Nihal’imin sessiz gözcüsüyüm.
“Nihâl’im İçin”
Sen sevilmez misin, ey Nihâl’im,
Varlığınla göğün derinliğinde bir sır mısın?
Kalbinin sessizliğinde çınlayan ezgiler,
Âlemin özlemi, ruhunun gizli mihrabı değil mi?
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!