Nihal’im Risalesi
Nihal’im, sen bir baharsın,
Rahmân’ın nefesiyle uyanan.
Dalında açan her çiçek,
Sana fısıldar zamana,
Bu makamda Nihal’in nefesi bir soru işaretidir,
Yüreğim onun bakışında kaybolmuş bir harf.
“Sever mi beni?” diye aynalara sorarım,
Aynalar ise susar, derin bir sır gibi.
Kalp burada mermer basamakları tırmanır,
Aşkın Lügati – Nihal’ime
Her harf bir dua,
her kelime bir secde,
her mânâ sana çıkan bir yol…
Affet Beni Nihal Hanefendiciğim
Sana yük oldum,
Gecene, uykuna, nefesine.
Bilmiyordum…
Yorgunluğunu, mücadeleni,
Ben yokmuşum gibi davranıyor Nihal'im…
Bu, yalnızca bir ilgisizliği değil Nihal'imin;
varlığının yok sayılması gibi geliyor insana.
Ve Nihal'im,
Seni seven bir yürek için
En ağır duygulardan biridir bu.
NİHAL'İMİN SIRRI: ZAMANIN İÇİNDEKİ EBEDİYET
Nihal'im,
Bu çağ ki, nehirler gibi çılgın akar,
Zamanın gözüne milisaniyeler takmışlar.
Anlık mesajlarla yorulmuş kalpler,
Belirsizlik, aşkın en dervişâne hocalığıdır.
Çünkü şu suali yankılatır gönül kubbende:
“Mukâbil bir “sen” olmaksızın,
sırf kendi “ben”inin içindeki o sonsuzluğu,
tek başına yaşamaya cesâretin var mı?”
Perde ve Hicabın Ardındaki Nur
Nihal’im, gözlerin bir perde arkasında gizli bir nur gibi,
Sessiz, ama her zerresiyle ruhumu aydınlatıyor;
Sen bakmadan bakıyorum sana,
Ve her bakışın bir sır gibi içime düşüyor.
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!