NİHAL’İMİN MÜLKÜ GÖKYÜZÜ
Gökyüzü pamuk, güneş yaramaz,
Nihal’imin gülüşüne benzer biraz.
Başımı kaldırıp bakıyorum ona,
Sanki kalp yağdıracakmış gibi…
Nihal'im'in Seyri
İstanbul'un kalbinde, bir sır duruşu;
Galata, bir mürşid-i sâkit gibi nazır.
Bu an, Nihal'im'in vuslatına bir aralık,
Zarafetle huzurun birleştiği bir makam.
Nihal'in Gölgesinde
Nihal dedim, gül utandı, diken sustu,
Bir yaprak düştü zemheri vaktinde.
Gönül bir çerağ yaktı karanlıkta,
Alev, Nihal'in nefesinde gizlendi.
NİHAL'İMİN GÖLGESİNDE
(İçsel Yolculuğun Mistik Serencamı)
Ey NİHAL, bin yüz maskenle geldin,
Her biri bir âlem, her biri bir beden.
Sevdiğim Kadınımın Nihal'imin Gölgesinde
(Tasavvufi Mistik Dille)
Ey Nihal'im, bin yüz nev’inden zuhur eden hânî,
Her maske bir alem, her alem bir sır rehberi.
Ruhun Aynası
Nihal’im, gözlerin bir kandil gibi sarmış gecemi,
Ruhumun karanlık koridorlarında yürürken,
ışığın yol gösteriyor sessizce.
Her bakışın, bir sır perdesini aralıyor;
Günaydın Nihal Hanefendiciğim...
Sen sessiz kalınca sabahlar da suskunlaşıyor.
Ama ben yine de sana bir günaydın bırakıyorum,
çünkü her şeyden önce:
senin varlığın güzel,
seninle doğan gün güzel...
İnsanın kıymeti;
sevgi, merhamet, saygı, ilgi, hoşgörü, anlayış ve beraberlikte saklıdır.
Böyle yüreği dolu olanlara denir “insan”.
Sevmeyi sadece insan bilir,
İnsan olmayan, ne sevmeyi ne de seni anlayabilir.
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!