Ey Nihâl’im, gül ve yas arasında, örtünün suya yansıdı;
Güller, yüzünü bir anlam olarak alıp, ince ince sundular.
Nihâl’im, isminin ışığı feleğin aynasında bir yansıma oldu;
Sabah olunca, yüzünün aydınlığı dünyayı bir nurla sardı.
Benim hiç sapanım olmadı Nihal’im,
ne kuşları vurdum,
ne de kimsenin camını kırdım…
Çok uslu bir çocuk değildim belki,
ama seni hiç kırmadım, hep boynumu kırdım.
Hayat boyu
Nihal’im – Ruhun Seyri Risalesi
1. Gelme, Nihal’im
Gelme diyorum sana, gelme…
Hayatıma akıl çiçeği gibi süzüldüğünde
Araftayım, ne yaşarım ne ölürüm,
Ömrüm enkaz, altında ben bir kördüğüm.
Soğukta donarım, aç susuz beklerim,
Sessiz çığlıklarım yükselir, kimse gelmez, bilirim.
Şeytanlar susmuş, vicdanlar sağır,
Et kemik yığınıyım, ceset gibiyim, nafile bir esir.
Hissin sınırında gezindim seninle.
Zaman durmuştu, iki nefes arasındaki o belirsiz telde.
Sen, adı konulmamış bir dua gibi duruyordun karşımda;
bense, her zerremle aşka evet diyen bir yakarış.
Belirsizlik dedikleri, sevginin ilk ateşidir aslında.
Nihal Hanefendiciğim’e
(İçime dokunan bir yokluk vakti)
Gülüşün yoksa bugünlerde,
Rüzgâr da eksik eser penceremden…
Nihal’im: Gecenin Kan Terli Şarkısı
Kan ter içinde gece,
Kan ter içinde her yanım…
Her yanım bu gece bir yangın yeri,
Sanki şehrin bütün lambaları sönmüş,
Nihal’im’e Veda ve Yolculuk Risalesi
Bir damla düşer göğün gözünden,
Nihal’im, içinde kayıp bir sır taşır sessiz özünden.
Nehir çağlar, akıp götürür derinlere,
Seninle saklı, ruhumun sonsuz sefere.
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!