Sadece kendini büyük görmek değil,
Başkasına tepeden bakmanın adıdır kibir
Önce gözü bozar, sonra gönlü daraltır;
Kendini merkeze koyanın feryadıdır kibir
Her şeyinle benim olduğunu bildiğim hâlde bile
Kalbim sana ait her anı kıskanıyor nedense
Kayboluyorum gözlerin bana bakarken kendi içimde
Kıskanıyorum elimde değil senin varlığını bile
Göklerde kurşuni bulutlar ağır ağır süzülür
Rüzgârın uğultusu yitik zamanın sesi olur
Adımlar yankısız yürekler kaygıyla dolu
Kıyamete ramak kala insanlığın hazin sonu
Sensiz gözlerimin feri söner
Sanma bu dünya sensiz döner
Sana çıkar bütün yönler
Ömürlük sevdam Kıymetlim
Dualarımdasın hece, hece
Sivas’ta doğar on bir ilde yaşarsın
Seni durduracak göl baraj bulamazsın
Ancak seni Karadeniz paklasın
Derelerinle beslenir çağlarsın
Canım kızım, güneşim sabahım
Karanlık geceme gelen aydınlığım
Kış ayında bir kardelen gibi açtın
Adını her daim duâ lar la anarım
Sen gülerken bahar gelir gönlüme
Gözlerin başka bir bakışa değer diye korkuyorum
Her an sızlıyor kalbim sessiz çığlıklarla doluyor
Her tebessümün İçimde fırtınalar uyandırıyor
Anılarımızı bir gün unutursun diye korkuyorum
Dağlar dertli, yollar uzun,
Siper olmuş her bir sözün
Yiğit doğar yiğittir özün
Namerde korkudur Köroğlu!
Atı Kırat, bakışları kor saçar
KÖROĞLU DİYARI DÖRTDİVAN
Söğütler uyandı, sular coştu derede,
Köroğlu’nun nidası çınlar her bir tepede
Kırat’ın nalları iz bırakmış taşında
Bahar bir sancak gibi dalgalanır başında
Kükredi Köroğlu: “Zamanı geldi!
Zulmün kökü kurusun, devran döndü,”
Kır at şahlandı, dağ taş gerildi,
Yiğitler saf tuttu, gün bu gündü.
Haber uçtu: koca “Dağlar inledi
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!