Kara sevdam, geceme düşen gölge,
Yıldızlar bile küser oldu bu hüznüme.
Adını andıkça titriyor dilim ve bedenim
Yar, sensiz her şey biraz eksik, biraz derin.
Gözlerim ufukta bekliyorum bir bahar,
KARDEŞ
Kardeşin varsa kimseye duymazsın ihtiyaç
Kayıtsız şartsız her derdine olur ilaç
Ne zaman dara düşsen etmez namerde muhtaç
Koşulsuz sever gözetmez asla menfaat
Saat üç buçuk, gece yarısı sükûtu,
Karanlıkta başladı bir kabus yolu.
Kim bilirdi ki böylesi hazin sonu
Alevler değil umutların yok oluşu
Artık bakıyorum ben kendi içime
Kırık kalbimde saklı o gizli hece
Sevda uğruna ömür harcadım ne çare
Ama öğrendim kendini sevmek gerek önce
Sadece kendini büyük görmek değil,
Başkasına tepeden bakmanın adıdır kibir
Önce gözü bozar, sonra gönlü daraltır;
Kendini merkeze koyanın feryadıdır kibir
Her şeyinle benim olduğunu bildiğim hâlde bile
Kalbim sana ait her anı kıskanıyor nedense
Kayboluyorum gözlerin bana bakarken kendi içimde
Kıskanıyorum elimde değil senin varlığını bile
Göklerde kurşuni bulutlar ağır ağır süzülür
Rüzgârın uğultusu yitik zamanın sesi olur
Adımlar yankısız yürekler kaygıyla dolu
Kıyamete ramak kala insanlığın hazin sonu
Sensiz gözlerimin feri söner
Sanma bu dünya sensiz döner
Sana çıkar bütün yönler
Ömürlük sevdam Kıymetlim
Dualarımdasın hece, hece
Sivas’ta doğar on bir ilde yaşarsın
Seni durduracak göl baraj bulamazsın
Ancak seni Karadeniz paklasın
Derelerinle beslenir çağlarsın
Canım kızım, güneşim sabahım
Karanlık geceme gelen aydınlığım
Kış ayında bir kardelen gibi açtın
Adını her daim duâ lar la anarım
Sen gülerken bahar gelir gönlüme
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!