Kibir Şiiri - Dörtdivanlı Ali Balaban

Sadece kendini büyük görmek değil,
Başkasına tepeden bakmanın adıdır kibir
Önce gözü bozar, sonra gönlü daraltır;
Kendini merkeze koyanın feryadıdır kibir

Meyve veren ağacın dalları eğilir yere
Olgun insan alçalır her daim tevazu ile
Bilgi arttıkça eğilmek gerekirken saygıyla
Aldanırsın sahip olduğunu sandığın dünyaya

Dinlemeyi unutur, hep konuşmak ister
Anlamak dururken, hemen hüküm keser
İstişareyi zayıflatır dostluğu yok eder
Kibirli insan bir gün mutlaka bedel öder

Herkesin haklı olduğu zor bir zamandayız
Kimse kabul etmiyor fakat yanılmaktayız
Oysa fanilik kapısında birer birer yolcuyuz
Unutma insan oğlu toprak olacak sonumuz

Dışarıdan süslü bir elbise gibi görünse de
Dünyayı yavaş yavaş yoran ağır bir yüktür
İnsanı yücelten, sahip oldukları serveti değil
Her şeye rağmen, mütevazı kalabildiğidir
Çünkü...
Tevazu gönlün süsü,
Kibir ise ruhun yüküdür.
06.06.2026 ALİ BALABAN