Döndü Dülger Şiirleri - Şair Döndü Dülger

GİTME BENDEN!...
Gitme benden!
Yokluğuna her saniye ağıtlar sıralasam da,
Bir hayalin peşinde ömrü tamamlasam da,
Sana çıkan yolları tek tek ateş altında bulsam da,
Gitme benden! Nefesin yaşama sebebimken bir selamı esirgeme benden !

Ve şimdi…
bir zamanlar sana çıkan bütün yolları,
Kendi içimde kapatıyorum tek tek.
Ne bir iz bırakıyorum geriye,
Ne de dönüp bakacak bir sebep.
Ama yine de bir parçam,

Sırtımda acı dolu heybem, ellerimde hiçliğim,
Ait olamadım yarin yüreğine, bitmiyor benim sürgünüm.
Dolanır dururum yollarda, kaderin yağlı urganı bırakmıyor peşim.
Göçebe ruhum gidelim, yurdu yuvası olmayan biçare garibim .

Kalbime dengini buldum, benim sandım.

GÖK KARANLIK, GÜN KARANLIK GÖNÜL...
Gönül yine beni galeyana getirme etme eyleme.
Sızıyı düşürüp yüreğime sabrımın son demlerini tüketme.
Ömrümü heba ettiğim sevgiliyi aklıma düşürüp daha fazla ezme,
Gözünü seveyim gönül yine hasreti inletip gecelere beni esir etme.

Ne olabilir ki daha fazla.
Kim dokunabilir ki yüreğimin yanık tarafına.
Buz tutmuş kalbimi kim çözebilir ki?
Kim dinler ki rüzgara kapılmış sesimi.
Bekliyorum artık yolun sonundayım.
Gölgesiz bir dalım,

Ne olabilir ki daha fazla.
Kim dokunabilir ki yüreğimin yanık tarafına.
Buz tutmuş kalbimi kim çözebilir ki?
Kim dinler ki rüzgara kapılmış sesimi.
Bekliyorum artık yolun sonundayım.
Gölgesiz bir dalım,

Bazı kadınlar yalnızlığın nabzını tutarlar.
Hemde hiç ses çıkarmadan.
Hata yapmaktansa,
Saçlarının aklarına aklar katarlar,
Hemde boyunu aşmış kederlerinden kan sızdırmadan.

Bulutlu havaları sevmezdin ya eskiden,
Gökyüzü umudun adı olmalı diye eklerdin ya önceden.
Şimdi hiç gelme buralara sevdiğim!
Hiç dolanma bu şehrin sokaklarında.
Sen gittiğinden beri güneş yüzünü göstermiyor,
Bir sis kapladı ki bu şehri göz gözü görmüyor.

Bugün de senden uzakta akşamı ettim Sevdiğim!
Ve ben belli ki hasretin nöbettindeyim bu gece yarısı da.
Öyle bir sızı çöktü ki yüreğime sağlı sollu kıvrandırıyor.
Yine sabahı olmayacak saatlerin ayak sesleri yakından duyuluyor.
Uykum bölünsün istemezsin bilirim Sevdiğim!
Yanımda olmasan da gönlümde uyutuyorum ya seni,

Sana dair yapabileceğim tek şeye sarıldım yine Sevdiğim.
Birikmiş özlem solumu durdurmuyor,
Tutuşturuyor elime hüzünlü kalemi.
Okunmayacak satırlar kendiliğinden dizilirken,
Gönderilmeyen mektuplar her geçen gün daha da birikiyor.
Güzel şeylerden bahsetmeyi ne kadar çok isterdim Sevdiğim!