Döndü Dülger Şiirleri - Şair Döndü Dülger

Bunca bekleyişe,
Bunca özleyişe,
Bunca yorgunluğa...
Değmedi.

Geceyi sabaha bağlayan kederime,

Ne de olsa dem tutmak benim işim.
Bilmem öyle bağırıp çağırmak,
Bilmem öfkeyi feryadla sunmak,
Bilmem kin güdüp misilleme yapmak.
Sarılırım yalnızlığıma,
Bir secde de açarım ellerimi,

DERLER Mİ?
Günün birinde çocuklarım derler mi?
Annem bizi dünyası bildi.
Hayatı bizden ibaret kabul etti.
Hiçbir lüksü yoktu,
Geleceğe dair bir hevesi de.

Zaman eksiltemedi bende ki deruni aşkını,
Beklenilen sen olunca duymadı gönül hasretin narasını.
Gönlüm hâlâ ilk gün ki gibi delicesine sana vurgun,
Tufan estirerek girdiğin bu yürek hâlâ sana meftun,
O kervan geçmez gönülde hâlâ tek konaklayan sensin.
Sevmekten vazgeçmeyen ruhum hâlâ sana amade.

Naftalin kokulu gönülleri dumana boğdunuz.
Bire yüz veren merhametimizi soydunuz,
Çocuk masumiyetinde ki gülüşlerimize pusu kurdunuz,
Bu deruni bakışlarımızın mimarı sizsiniz siz!
Sizin mangalda kül bırakmayan ahkamınız batsın.
Özümüzü, sözümüzü, en içten duygumuzu yalanlarınızla susturdunuz,

DİLHUN SEVDAM...
Bilmiyordum bu kadar bağlandığımı.
Sensizliği bir mum zannederken,
Bilmiyordum yanardağı harladığımı.
Ne çok alışmışım sana.
Ne çok gözlerinde asılı kalmış bakışlarım.

Dilsizdir benim acılarım,
Ne sese dönüşür ne de suskunluğuyla barışır
Geceler boyu büyür içimde,
Sustukça daha da çoğalır, daha da ağırlaşırım.

Bazen gözlerimden dökülür hüzün,

DİVANE AŞIK...
Sevgi her gönülde başka filizlenir,
Her dilde başka bir izaha bürünür.
Kimisi sevdiğiyle elele ömür geçirir,
Adı saadet olur.
Kimisi ayrılığın narıyla yanar,

Dokunma hatıralarıma,
Onlar ilk gün ki heyecanına sarılsın.
Pusu kurma tek tutar dalım olan hülyalarıma,
Bırak sevdanın yanık izleri koynumda uykuya dalsın.
Sen sevmezdin beklemeleri,
Sen sevmezdin uzaktan sevmeleri,

Düşlerin de dili olsaydı,
Geceyi örten kadife karanlıktan süzülüp,
Sesi duyulsaydı.
Düşlerin de mürekkebi kaleme sarılsaydı.
Her harfi, içe doğru kanayan bir hatıra olup,
Sayfalarca yazılsaydı.