Dilsiz Acılar... Şiiri - Döndü Dülger

Dilsizdir benim acılarım,
Ne sese dönüşür ne de suskunluğuyla barışır
Geceler boyu büyür içimde,
Sustukça daha da çoğalır, daha da ağırlaşırım.

Bazen gözlerimden dökülür hüzün,
Sessiz bir yağmur gibi, kimseye değmeden akarım.
Ne geçmişe sığarım, ne bugüne,
Bir yokluğun içinde sayfalara kırgınlıklarımı karalarım.

Ve ben…
Kendi mezarımı sessizce kendim kazar,
Üstüne menekşeler sıralarım.
Kimse uğramasa da olur;
Ben, eksikliğimin gölgesinde susarak yaşar,
Kendi yasımı kendim tutarım...
Döndü Dülger