Dilsiz acılar Şiiri - Ahmet Gürkan

Yıkıldı diye köprüler, kıyıya mı küselim?
Fırtına çıktı diye yelkenden mi geçelim?
Varsın eksilsin yanımızdan vefasız gölgeler,
Biz, gönlü yaralıyken bile sevenlerden olalım.

​Yol biter, taş kalır; dost gider, anı kalır..
Gidenin bıraktığı boşlukta sükûnet yankılanır.
Bir çiçeğin boynu büküldü diye bahara mı darılalım?
Biz, her şeye rağmen yeniden yeşerenlerden olalım...

​Kaderin kalemi yorgun düşse de bazen,
Umut, karanlığın bağrında parlayan bir elmas.
Kırıldı diye kanadımız, gökyüzünden mi geçelim?
Biz, düşerken bile ufka bakanlardan olalım...

​Güneş doğmasa da bugün, sabırla bekleyelim
Toprak küsse de suya, biz yine de besleyelim.
Zorluk diz boyu diye menzilden mi dönelim?
Biz, dilsiz acıları umuda bağlayanlardan olalım.

Ahmet Gürkan