Dokunamadığım Gece Şiiri - Mustafa Alp

bu gecede sana dokunamadan
ruhum bedenimden sıyrıldı usulca,
kapıyı çarpmadan giden bir misafir gibi
sessiz… ama içimi yankılayan bir gidişle.

ne çok şey biriktirmişim sana dair,
ne çok susmuşum.
dilimin ucunda bekleyen cümleler
kalbime geri düşmüş,
orada çoğalmış, orada ağırlaşmış.

sen bilmezsin,
gece dediğin sadece karanlık değildir.
gece bazen insanın içine çöken
en derin yalnızlıktır.
ve ben bu gece,
yalnızlığın tam ortasında
adını fısıldarken kayboldum.

ellerim sana uzanmadı belki
ama her şeyim sana varmak istedi,
bir rüzgar olsaydım saçlarına karışırdım,
bir yağmur olsaydım omzuna düşerdim,
ama ben.
ne rüzgar olabildim ,ne yağmur,
sadece içinden geçemediğim bir özlem oldum.

bak,
insan bazen gitmez aslında,
sadece kalamadığı yerden eksilir.
ben de eksildim bu gece,
biraz senden,
biraz kendimden.

ve anladım ki
dokunamamak en ağır ayrılıktır,
adı konmamış, sesi çıkmayan,
ama içi en çok acıyan.

bu gecede sana dokunamadan
ruhum bedenimden ayrıldı,
ama bir tek sana kaldı kalbim
başkasına değil.
hiç kimseye değil.