Avunmak dediğin,
belki de uzun uzun bir bahara bakmaktı.
Hiç dokunmadan,
yalnızca bakarak,
kendini kandırmak gibi.
Ve sen karşımda,
öylece duruyordun.
Gerçekliğinin soğuğunda,
çırılçıplak
ve eksik.
Ben yaklaşamadım bile sana,
dokunamadım tenine.
Çünkü zaten çoktan yerlerdeydim.
Kendimin en dibinde.
Kayıt Tarihi : 2.04.2026 10:50:00
Şiiri Değerlendir
© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.
Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!