Dinmez Er Şiirleri - Şair Dinmez Er

Bir umutla ufukta gözler
Gelmeyecek olanı bekler
Ne saz, ne mey, ne şiir
İlle de sen ve illâki sen

Yıkamış kaldırımları sabıkalı geceler izleri silmiş
ayaklanan şehrin sesine baş ağrısıyla uyanıyorum
bugün, benim dediğin ne varsa bende hepsini al ve git
bu aşkın alfabesini okumuştum kaçamak sözlerinden
gönül bahçeme diktiğin yalan çiçeklerini sök öyle git
timsahlara özgü gurur incinmesi döktüğün göz yaşları

1-
Seversin doğa yürüyüşlerini bilirim
Dağların yamaçlarında,
Deryanın tam ortasında
Tırmanışlarında dar, taşlı patikaların
Her hangi bir yerde bir anda

Bir ahu gördüm başında kardelenlerden taç
Göğsünde kar beyazı güller açmış

Sen mi çok uzaklara gittin
Ben düşlerin ötesinde mi kaldım?
Sancılı gece nöbetlerinin habercisi,

ben hiç bahar görmedim
haziran, temmuz, ağustos
günler gibi saymadım ayları
yazları ben yaşamadım
hazanda kırıldı dallarım
sarardı, savruldu yapraklarım

gözümün önünde durur hep gülüşün
renksiz bir fotoğraf
duru bir su gibi...
dudaklarında gül tomurcuk
yanaklarında kilitlendiğim gamzeler
kulağında karanfil bir kızıl yalaz

Milyar yıl geçse de insan hala
Anlaşılması güç bir varlık
Hangi açıdan bakarsan bak
Kapatmıştır tüm kapılarını
Kapalı sandığın o kapılar
Açıktır ardına kadar oysa

Kara Kaplı'dan Gün Işığına


sene bin dokuz yüz elli sekiz
" yiğidin gönlündeki aslan" ilk gözağrım
altmış dörtte, ' gönül fırtınalarına tutuldum, savruldum '

Yer bulmamışsa eğer gönülde gelir mi hiç sözler dile
darıdünya da yüzgöz ettin beni ezeli şiarım felekle
tufanlar kopsa seller koşup gelse, çekip götürse bugün
aşkmış, sevdaymış, anılarmış gayrı kalmasa biri bende
razıyım bu hayat böyle geçsin sensizlik varsa kaderde
umut çiçeklerim solduysa ve sen artık hiç olmayacaksan

masum bir öpücükle başlamıştı
adı aşk
sevildim sandığım çılgınlık
o ki, beni diyardan diyara savuran
maceraya doyuran,
günlerden arda kalanlar