Dilsiz Kalanlar Şiiri - Zeynep Deveci Öz ...

Kurudu bahçemdeki karanfiller,
Beklemeyin benden artık yeşil dal.
Ahvalimi kınayan şu cahiller,
Aşka düşse anlar idi nasıl hâl.

​Gayrı geçer mi vakit bu dünyada?
Yârinden vazgeçip gitmez sanmıştım.
Kâh uyanık iken kâh da rüyada,
Ben onu âleme güzel anmıştım.

​Hak kurtarsın sakladığı derdinden,
Dokundurmaz o göğüs kafesine.
Samimiyet hissetseydi derinden,
Muhtaç etmezdi ki tek nefesine.

​Nerden bilsin yaban elin insanı?
Çimenler rengini gözünden alır.
Evvelâ dinle hele çok susanı,
Gönlü incinenler hep dilsiz kalır.