Küçüklüğüne hayıflanırdı hep
Küçücük kalbin büyümeyip
Koskoca kalpler yanında çocuklaşmasına
Sahi ne zaman büyüyecekti
Ne zaman büyüyüp hesap verecekti?
Yine sensizliğin
Kimsesizliğin
Kapısına vardım
Yine kaybetmişliğin, hiçliğin
Kapısına dayandım
Karanlığa sen diye yazdım
İhanetin adını,unutmasın ihanet diye
Üzerine bir çakmak ateş attım yandı.
Oturup köşeye seyrettim sensizliği
Karanlığa sensizlik diye yazdım
Nefret insanda birike birike bir leke olur
Yüreğine çöreklenir yıllarca
Tortu tortu efsaneleşir.
Bu tortudan bir aslan payı sana düşer
Bir karınca payı da bana.
Senden ıssız bir kapı araladım kendime
Artık çok çok ağır gelmiştin kişilik bendime
İçimde bir kader kemendi
ezelden ebede uzanır
Sarar her nefesimi
Yine bağbanın elinde
Kanlı elinde
Eli kanlı al kanlı ellerinde
Örseleniyor, törpüleniyor
Narince ince ince
Kıpkırmızı gonce
Koca çınar kollarını açmış
Seni bekliyor
Yüz yıllık sessizliğinde
İçi içine sığmayan
Kimsesizliğinde...
Bütün dertlerimden
Bu gece yarısında
kurtulup
Bir dağ başında,
Bir yörük yaylasında
Yanık kaval sedasında
Herkesin bir labirent köşesi vardı hayatta
Sen yıllar sonra sanat köşene yerleştin
Bense senden en uzak köşeye
Mutluluk, ev köşemde yer ettim.
Sen yıllar sonra geldin orta köşeye
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!