Devlet ve Deve (hz. Salih a.s.)

Çölde yükselen bir çağrıydı ses,
adını taşıyan bir yük gibi:
Hz. Salih
kavmine yönelmiş bir uyarı,
zamana bırakılmış bir emanet.

“Ey kavmim,” dedi,
“Allah’a kulluk edin.”
Söz, inançla birlikte düzeni çağırdı.
Kalpten başlayan şey,
topluma uzanan bir ölçü oldu.
Çünkü iman, hayatı kuran bir dengedir.

Kayaları oyan bir kavimdi onlar,
Semud kavmi
dağları ev kılan,
gücüne yaslanan,
mülkü kendine yazan.
Oysa mülk, insana bırakılmış bir vakittir,
devlet, bu vaktin korunma biçimidir.

Bir mucize geldi aralarına:
Salih'in devesi
ne çölden ne sürüden,
emrin içinden doğmuş gibi.
“Dokunmayın,” dedi Salih,
“o Allah’ın devesidir.”
Söz burada keskinleşti:
çünkü bu deve, sıradan bir canlı değildi,
ortak hakkın işaretiydi.

Bir gün onun, bir gün sizin—
su paylaştırıldı.
Adalet, günlere bölündü.
Hak, sıraya kondu.
Çünkü paylaşım, gücün terbiyesidir.

Fakat hırs, sınır tanımaz.
İçlerinden bir topluluk çıktı,
hesap bilmeyen, emanet tanımayan.
Deveyi kestiler.
Bu, bir canın ölümü değildi,
bir hakkın ihlaliydi.
Bir kamu hakkına uzanan eldi.

Ve sonra üç gün…
zaman ağırlaştı.
yüzlerde sarıdan kırmızıya,
kırmızıdan karaya bir geçiş.
Her gün, hükmün yaklaşmasıydı.

Sonra ses geldi.
Ne bir ordu, ne bir savaş.
Bir çığlık,
bir sarsıntı,
bir kesin son.

Geriye taşlar kaldı.
Şunu söyledi:
Emanet ihlal edilirse düzen dağılır.
Hak çiğnenirse güç çözülür.

Ve Salih’in sözü,
zamandan bugüne uzanır:
“Size tebliğ ettim.”

Kıssa bitmez.
Her çağ, suyun başında sınanır.
Her toplum, payın önünde tartılır.

Kamu hakkı,
görünmeyen en ağır sınırdır.