Derya Avşar Şiirleri - Şair Derya Avşar

Yırtıp geçiyorum sensizliğin karanlığını,
Hiç hesaba katmıyorum yarınımı
Yoluna serdiğim en güzel yıllarımı
Eskiyen zamanla yokluğun çürüttü gençliğimi

Soğutup soğutup içiyorum dertlerimi

Bir merdiven başında durur, kendini öksüz sanır
Basamakları nasıl aşacağını düşünür
Sayısız insan acısının üstünden gelir geçer
O hala olduğu yerde nasıl çıkabilirimi düşünür
Siz hiç engelinin zorluğunu düşündünüz mü?

Gerçeğimsin
Bırak bu kini uzat ellerini
Seninle biz ayrılmaz bir tekiz
Uçurumlar olsun aramızda
SEN gerçeğimsin.
Bırak eller alay etsin

Vardır ya sebepsiz hüzünler...
gözlerin dalar ya hiç bilmediğin yollara
birileri uzağında seni arar daldığın
o yollarda...
geçmek istersin karşılaşmak umuduyla
belkide hüznü çoktan aynı yolda

HÜZÜNLÜ GÖZLER
Bir kış gecesi buğulu pencereye
Takılır buğulu gözler…
Katran karası geceler
Sokaklar dünden daha beter
Sanki çamur deryasında kayboluyor

Acılarımın son deminde
Sevgine tutundum
Zaman zaman gidişlerinin;
Kasırgasıyla savruldum
Seni öyle sevdim ki,
Karanlığa ışık yaptım dünyayı

Hadi gel yüreklim gel
istanbul'u gözlerinde getir
rüzgârları saçlarına takın gel
kokuları tenine sinsin
istanbul'u koynuna alda gel
mehlikâ istanbul'u yarim

Kanlı kan deryasında yüzdük.
Çırpındık ama nafile kıyıya vurduk.
Yaşanan tüm acıları içimize gömdük.
Yüreğimize bir dünya sığdırdık.
Çünkü biz kadınız…

Eteğine sığındığım dağ çiçeğim
Koparılmaya korkar oldum
Ellerimi uzattığım eller yüzüme çarpar
Arkamı dönsem birileri kuyumu kazar
Yüreğimi açsam eski yaram azar
Payıma hep vefasızı düşer

Baktığın her yerdeyim bakmıyor gözlerin
Kapattım gözlerimi;
Herkesin içinde olduğu dünyaya
Bir tek senin olduğun;
Dünyaya gözlerim açık kaldı
Sen gelmesen gözlerim açık giderim yar