Derin sevda Şiiri - Ali Saye

Biz ayrıyken bile
Ben senden hiç gitmedim.
Sen benden uzaklaştın belki,
Ama ben kendimden bile sana yakındım.
Adını susturdum dudaklarımda,
Yüreğim susmadı…
Her gece biraz daha seni söyledi.

Öyle masumdu sevgim,
Kimseye anlatamadığım kadar temiz,
Kimseye ispatlayamadığım kadar gerçekti.
Belki bir kara sevdaydı benimkisi,
Gecenin içine düşen bir ışık gibi,
Sonunu bile bile yürüdüğüm
Uzun, karanlık bir yoldu.

Ben seni severken
Kendimden vazgeçtim.
Senin gittiğin yerde
Ben biraz daha eksildim.
Bir yanım “unut” dedi,
Bir yanım adını ezberledi.
Ne zaman unutmaya kalksam
Kalbim karşıma dikildi.

Yarama kendim dikiş attım,
Sonra yine kendim kanattım.
Kabuk bağlayan her acıyı
Bir hatıranla yeniden açtım.
Her zerrem kanadı,
Her nefesim biraz daha acıdı.
Ve ben,
Son damlasına kadar seni taşıdım içimde.

Bazen bir şarkıda buldum seni,
Bazen eski bir sokak lambasının altında.
Bazen hiç tanımadığım insanların yüzünde
Sana benzeyen bir bakış aradım.
Ne büyük yanılgıydı bu…
İnsan bazen sevdiğini değil,
Onda kaybettiği kendini arıyormuş.

Geceler şahidim oldu,
Yastığım sırdaşım.
Kimse görmedi içimde kopan fırtınayı.
Dışarıdan sustum,
İçeride bin kere sana “dön” dedim.
Bir kere olsun duymadın belki,
Ama ben her gece
Sana ulaşır sanarak söyledim.

Sen gittin…
Ben bekledim.
Zaman geçti…
Ben yine bekledim.
Mevsimler değişti,
İnsanlar değişti,
Şehirler değişti.
Ama benim içimde
Sana ait olan hiçbir şey değişmedi.

Bir gün dönersin diye
Kapımı değil, kalbimi açık bıraktım.
Gelen olmadı.
Ama giden de tamamen gitmedi.
Çünkü bazı insanlar
Hayatından çıkar,
Ama kalbinden çıkmayı unuturlar.

Ben seni unutmayı değil,
Seninle yaşamayı öğrendim.
Yokluğunun yanında oturmayı,
Sessizliğinle konuşmayı,
Fotoğraflara bakıp
Hiçbir şey söylemeden ağlamayı öğrendim.

Biliyor musun,
En çok da kendime kızdım.
Sana verdiğim sevgiden değil,
Kendimi sana bu kadar bırakmaktan…
Çünkü insan birini severken
Kendisini de korumalıymış.
Ben seni korurken
Kendimi kaybettim.

Şimdi adını anmıyorum.
Ama bazı geceler
Kalbim senden habersizmiş gibi davranamıyor.
Bir sızı giriyor göğsüme,
Eski bir yara gibi…
Dokunmasam geçecek sanıyorum,
Dokundukça daha çok kanıyor.

Belki sen çoktan unuttun.
Belki başka bir hayat kurdun.
Belki benim adım bile
Aklının ucundan geçmiyor artık.
Ama bil ki
Ben seni kötü hatırlamadım.
Çünkü insan gerçekten sevdiğine
Kızsa bile nefret edemiyor.

Ben seni affettim mi,
Bilmiyorum.
Kendimi affettim mi,
Ondan da emin değilim.
Ama artık anladım:
Bazı sevdalar kavuşmak için değil,
İnsanın içinde ömür boyu
Bir iz bırakmak için gelirmiş.

Ve sen…
Benim içimde kalan
En derin izsin.