En güzel dünyalardır kar küreleri
Şöminenin başında sıcacık bir odada
Veya yağan karın altımda soğuk gecede...
Asla ayrılmamak üzere buluşur minik insanlar.
En büyük depremleri biraz daha sevgidir.
Hayata katarakt kalplerle bakarız.
El yordamıyla arar,
Seslerden, kokulardan anlamaya çalışırız.
Puslu kalplerle bir ömür tüketiriz
Yanan demiri tan vakti zanneder, avuçlarız
Hiç sevdiğinizin fotoğrafını kaybettiniz mi?
Ben ettim
Ve saatlerce boş duvara baktım
En azına indirdiğiniz şeyler vardır ya
İşte onların da yokluğuna alışmaya çalışmak...
Hissettiğimiz ölçüde yazar ve konuşuruz.
Örneğin çok üzülürsek yahut seversek
Biz duygularımızı reddetsek bile
Kelimelerimiz de ağlar hatta aşık olur.
Kimse benim gibi bakamaz sana
Ben fotoğraflarında gölgelerde kayboldum.
Yeri geldi ağaçlarla izledik seni.
Yeri geldiğinde kucağındaki kediyle uyurdum.
Elde edemeyince insan kıskanır
Keşke demekten biraz daha fazlası.
Ayı kıskanır; rüzgarı, güneşi, yıldızları...
Sırf seni fazla görüyor
Sırf sana dokunuyor diye kıskanır.
Yıllar önceydi
Saçlarına dokunan rüzgarı kıskandım
Şişmiş gözlerle sarıldığın yastığı
Ve aynı yastığı
Mutluyken de sarıldığın için kıskandım.
Dünden bugüne 1 yıl geçmiş gibi
Halbuki Güneş bir kere battı
Daha doğmadı bile
Belki doğmuştur da bu gözler görmemiştir
Aşkından kör olan gözler
Sevdiklerimizin kalbinde kumdan kaleyiz
Ne zaman ihtiyaç duysa hep yanındayızdır
Ama sıkıldı mı ufacık bir dalga yeter.
Çünkü kumdur bulması da yapması da kolay
Gözlerimiz dünyaya açıldığında saftık
Tüm bebekler gibi bizler de saftık.
Kirlendik pislendik koktuk
Ve kirlenirken temizlenmeye hiç vaktimiz olmadı.
Sevincimizden bağırdık
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!