Hayat ne garip.
Seni görmemek üzüyor,
Böyle görmesi de üzüyor,
Saçlarını okşayanın tatlı meltem olmadığını bilerek
Tekrar tekrar görmeyi istemek daha çok üzüyor!
Mutluluğum da hüznüm gibi nanemolladır.
Bazen bir gülüşle
Bazen de küçük harfli bir cümleyle...
seni seviyorum.
Yıldızların yanına kıvrılmayı çok istedim.
En tepeden seni seyredebilmeyi
Gülüşünü saatler sonra da duyabilmeyi
Hatta sen uyurken seni öpebilmeyi istedim
Bazen gözlerinde kaybolmayı istedim
Isınmaya çalışıyorum
Kalbimdeki kısık ateşli mumla
Çektiğin fotoğraflara bakıp
Büktüğüm hüzünle kalbime yorgan diktim
Fotoğrafların sesi hala kulağımda
Ve fotoğraflardaki kokun
Ben çoktan delirdim
Gerek bitmez gecelerde
Yıldızların sönüşünü izleyerek
Gerekse de senin hayalini kurarak
Ama daha çok, elmas gibi umutlarımın
Odun parçası gibi yanışını izleyerek delirdim.
Kötü hissettiriyor.
Dönüp bakınca
Bu kadar uzun zaman geçtiğini görmek
Benim sensiz, başkasının senle oluşunu görmek.
Dünya düşündüğümüzden küçüktür.
Elbet bir gün karşılaşırsın
Hayat da düşündüğümüzden kısadır
Bir ömür karşılaşmayı beklersin.
En acısı da
Her şiirde olan hüznü
Sadece yazarın bilip ağlamasıdır.
Diğerleri sadece ortak olur
Diğerlerinden biri olmak
Herkes gibi yani
Bakışlarının üstünde durmadığı
Sıradan insanlar gibi
En büyük korkum galiba bu
Verebilecek neyim kaldı ki?
Bir ben kaldım.
Daha ötesi yok!
Bir aklım bir kalbim kaldı daha ötesi yok!
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!