Defol Şiiri - Fatma Soylu

Beni böyle derme çatma sevme...
‎Gidişlerinin enkazını ruhuma miras bırakıp,
‎Sonra bir avuç sahte teselliyle
‎Yıkıntılarımı yamalamaya kalkma.
‎Senin gelişlerin, yangından sonra gelen
‎Cılız bir yağmur gibi
‎Ne ateşi söndürmeye yeter
‎Ne de küllerimden yeni bir gül bitirmeye.
‎Bakışların, yüzümdeki uçurumlarda asılı kaldı.
‎Sana dair ne varsa içimde
‎Hepsi vadesi dolmuş birer gölge şimdi.
‎Avuçlarıma bıraktığın o keskin yalnızlığı
‎Bir şifa gibi süremezsin yaralarıma.
‎Ben senin keyfine göre uğradığın
‎Bir harabe değil
‎Kendi surlarını acıyla örmüş bir kaleyim.
‎Varlığın, aklımın kırlangıçlarını vuran bir sapan taşı.
‎Buradayım dediğin her an, aslında biraz daha yoksun.
‎Çözüldükçe üşüyen o düğümler
‎Senin pervasızlığının boynuma doladığı urganlardır.
‎Zamanın takvimini parçaladın
‎Sen dünle yarını birbirine doladın..
‎Şimdi hangi mevsime sığınsan,
‎Benim kışıma çarpıp dağılacaksın..
‎Bir yabancı gibi izleme ruhumun kıyılarında biriken tortuyu
‎Sen bu denizi kendin bulandırdın, şimdi durulmasını bekleme.
‎Yalanların, dikiş tutmaz birer yara gibi sızlarken içimde
‎Eski bir şarkının nakaratına sığınıp bağışlanma dileme.
‎Şimdi...
‎ya kararınla kül ol, ya da gölgeni de al defol..
‎
‎