Yalnızlığın Kıyısında Sonsuz Bir Gölge
Beni tanıyan herkes,
Bir zamanlar gülümsediğimi söylese de,
O gülüşlerin ardında derin bir sessizlik vardı,
Bir boşluk, bir nehir gibi akıp giden.
Yalvarıyorum: Artık Yeter
Ben bugüne gelene dek,
kaç gece sustum duvarlara,
kaç gündüz, kendi gölgeme yabancı kaldım…
Yapbozun Son Parçasi
Ben bu gece uyumadım.
Uykum gelmedi
çünkü içimde dolaşan cümleler
sadece kelime değildi,
Yarım Kalan Hayallerin Kadını
Bir kız çocuğuydum ben,
yenilgiyle başlamıştı çocukluğum,
babasız büyüdüm,
hatırlamadığım yüzün ardında
Yaşam Kuyum Kadınım
İnsan bazen çok sevince nefesi daralır.
Kalbi, göğsüne sığmayacak kadar büyür.
Bir sesin gelişiyle bütün dünya susar da,
yalnızca onun varlığı konuşur insanın içinde.
Yazdığım Kağıdı Senin Gözlerine Gömdüm
Bir gece vakti...
Yarısı bana, yarısı sana ait olan bir boşlukta
bir kağıt aldım önüme
Yıkıntının Gölgesinde
Bazen,
Küçük bir huzurun hayaline sığınıyorum,
Bir rüyanın içine doğmak istiyorum
Ama her defasında kalbimden bir harf daha düşüyor,
Yıldızsız Gecelerde Bile Sevdim
Ben seni…
Gökyüzünün utançla başını eğdiği,
Yıldızların bile doğmaktan vazgeçtiği gecelerde sevdim.
Karanlık, karanlığa bile dar geliyordu,
Yıllara Anlatamadım Kalbimde Taşıdıklarımı
Kendime bile anlatamadığım
Sessizliklerim vardı…
İçime konuşurdum,
Kalbimde kırmadan,
Yorulan Kalplerin Sitemi
Biliyor musun,
Bir kalp vardır dünyada,
Sesini duyuramaz,
Anlatır, anlatır, ama kimseye varmaz.
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!